Blog Karola Jasienicy

Wzorce gołębi

  • sobota, 03 kwietnia 2010
    • Lucerneński jednobarwny (417)

      Pochodzenie:

      Wyhodowany w XX wieku w Szwajcarii, głównie w Kantonie Lucerna, z ras szwajcarskich i mewek.

      Wrażenie ogólne:

      Średniej wielkości, mocny, krótki i krępy w formie, o lekko opadających plecach, zawsze z czubkiem i na upierzonych nogach. 

       Wzorzec: cechy rasowości 

      Głowa:

      Szeroka,  mniej niż średnio długa, przy woskówkach wypełniona, czoło z profilu wraz z dziobem tworzy łagodną linię, wysoko osadzony zwarty czubek. Pióra z tyłu szyi aż po czubek tworzą ostry grzebień.

      Oczy:

      Ciemne, wysoko osadzone.

      Brew:

      Delikatna i wąska.

      Dziób:

      Mniej niż średniej długości, szeroko osadzony, górna i do­l­na część dzioba jednakowo mocna, od jasnego do jasnorogowego, woskówki w kształcie litery V umiarkowanie roz­winięte.

      Szyja:

      Pełna przy korpusie, mocno zwężająca się, podgardle do­brze wykrojone.

      Pierś:

      Szeroka, głęboka, zaokrąglona, wysunięta lekko do przodu.

      Plecy:

      W ramionach szerokie, zwężające się w kierunku ogona, lekko opadające. 

      Skrzydła:

      Mocne, zwarte, dobrze przykrywające plecy, nie mogą się krzyżować.

      Ogon:

      Krótki, zwarty, nie sięgający podłoża.

      Nogi:

      Średnio wysokie, ze stopą tworzą kąt rozwarty, spodenki, pazurki mocne i nieupierzone.

      Upierzenie:

      Gładkie, dobrze przylegające.

      Rodzaje kolorów:

      Biały, czarny, brązowy, czerwony, żółty, niebieski z czarnymi pasami lub bez pasów, niebieskopłowy z ciemnymi pasami lub bez pasów, czerwono płowy oraz żółtopłowy z pasami lub bez pasów;  grochowy niebieski i niebieskopłowy, grochowy czerwonopłowy, grochowy zółtopłwy, czarny, czekolado­wy (Dun), brązowy, khaki, czerwony i żółty z biało ob­ramowa­nymi piórami.

      Kolor i rysunek:

      Wszystkie kolory nasycone i czyste, także na plecach. Kolor niebieski i niebieskopłowy powinien być czysty, bez plamek na tarczach. Pasy czyste, biegnące równolegle przez całą szerokość skrzydeł, grochowe z możliwie równomiernym rysunkiem na tarczach. U gołębi z piórami biało obramowanymi, delikatnie obrzeżone powinny być wszystkie pióra od głowy poprzez skrzydła aż do ogona. Głowa, czubek i gardło powinny być jednolicie ubarwione.

      Duże błędy:

      Wąska pierś, za wysoka postawa, pozioma linia pleców, za gruba lub za wąska głowa, odstające czoło, za długi lub za ubogi dziób, ubogi i głęboko osadzony, krzywy lub otwarty czubek, ubogie i nieczyste kolory, ubogie upierzenie nóg, upierzone palce.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – forma i linia korpusu – kolor– rysunek – czubek – dziób – kolor oczu.

      Grupa V – Barwne. Obrączka numer 9

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      sobota, 03 kwietnia 2010 19:52
  • niedziela, 24 stycznia 2010
    • Saksoński mnich (467)

      Pochodzenie:            

      Saksonia. 

      Wrażenie ogólne     

      Silny, uszlachetniony gołąb typu polnego, mocno upierzone nogi (ła­pcie).

       

      Wzorzec: Cechy rasowości

      Głowa:

      Zaokrąglona, ale nieco podłużna, czoło nieco wypukłe, bez koronki.

      Oczy:

      Ciemne.

      Brew:

      Gładka, od cielistej do czerwonej.

      Dziób

      Średnio długi, cielisty.

      Szyja:

      Średnio długa, pełna i rozszerzająca się w kierunku ramion.

      Pierś:

      Szeroka i głęboka, dobrze zaokrąglona.

      Plecy:

      Długie, w ramionach szerokie, lekko opadające.

      Skrzydła:

      Długie, zwarte, dobrze przykrywające plecy.

      Ogon:

      Długi, zwarty.

      Nogi:

      Długie i gęsto upierzone, z dobrze rozwiniętymi  sępimi pió­rami

      Upierzenie:

      Gęste i przylegające.

      Rodzaje kolorów:     

      Czarny, niebieski, czerwony, żółty, wszystkie z białymi pasami lub łu­skowate.

      Kolor i rysunek:                 

      Kolory czyste i błyszczące, niebieski jasny i równomierny, pasy czyste i mo­­żliwie wąskie, biegnące równo (bez ząbków), prze całe skrzyła, obok siebie, u niebieskich pasy z delikatnym, ciemniejszym obrzeżeniem od strony lotek, łuskowatość równomierna w kształcie trójkąta.

      Biała jest głowa (linia dzieląca kolory biegnie nieco poniżej oczu), od 8 do 10 lotek, pióra pokrywowe ogona , klin pod ogonem i łapcie.

      Kolorowa jest szyja, pierś, brzuch aż do odbytu, uda, skrzydła i plecy. 

       Duże błędy:

      Słaba budowa ciała, za krótkie i luźne łapcie, plamisty lub z cieniami dziób, matowe lub nieczyste kolory, za głębokie lub nierówne cięcie między bielą a kolorem na głowie, za mało lub za dużo białych lotek, białe pióra wokół odbytu, kolorowe łapcie, za wysokie cięcie na ogonie, za krótkie, rdzawe lub nakrapiane białe pasy, nierównomierna łuskowatość, za wąska szyja.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – budowa i postawa – kolor – rysunek – pasy i łu­skowatość – łapcie – kolor oczu i dzioba.

      Grupa V – Barwne. Obrączka nr 11

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 stycznia 2010 11:35
    • Saksoński tarczowy (471)

      Pochodzenie:

      Saksonia.

      Wrażenie ogólne:

      Silny, o niskiej postawie gołąb typu polnego, dobrze rozwinięte łapcie, gładkogłowy, także z koronką lub koronką i goździkiem.

      Cechy rasowości:

      Głowa:

      Zaokrąglona, wysklepiona, czoło umiarkowanie wysokie, gładka lub z koronką, a także z koronką i goździkiem,  koronka wo­l­­no­stojąca, nie przylegająca do ciemienia, szeroka, bogata w pió­ra, gęsta i zakończona roze­tami,  goździk możliwie duży, podczas swobodnej pozy, przednia część głowy lekko pochylona w dół.

      Oczy:

      Ciemne.

      Brew:

      Wąska, od jasno cielistej do czerwonej.

      Dziób:

      Średniej długości,  cielistego koloru.

      Szyja:

      Średniej długości, poszerzająca się i pełna przy korpusie, dobrze wykrojone podgardle.

      Pierś:

      Szeroka, dobrze wysklepiona, nieco wysunięta do przodu.

      Plecy:

      Szerokie i długie, lekko opadające.

      Skrzydła:

      Mocne, długie, pióra szerokie.

      Ogon:

      Długi, zwarty i noszony prawie poziomo.

      Nogi:

      Głęboko osadzone, długie i gęste łapcie, podobnie upierzone uda.

      Upierzenie:

      Dobrze rozwinięte, niezbyt luźne.

      Rodzaje kolorów:

      Czarny, czerwony, żółty, niebieski, niebieskopłowy – wszystkie z białymi pasami lub łu­skowate, niebieski oraz niebieskopłowy z ciemnymi, wręcz czarnymi pasami, a także bez pasów, grochowy niebieski oraz grochowy niebiesko­płowy.

      Kolor i rysunek:

      Czarny, czerwony i żółty czysty oraz lśniący, niebieski jasny i równomierny, pasy czyste, możliwie wąskie, proste, biegnące przez całe skrzydło i możliwie równolegle, białe pasy delikatnie, u niebieskich czarno obrzeżone od strony lotek, łuskowatość równomierna, w kształcie trójkąta.

      Całe upierzenie jest białe, z wyjątkiem tarczy skrzydeł, które są kolorowe wraz z pió­rami kciuka. Jeśli u czerwonych i żółtych pasy są czyste, lotki ramienia (drugiego rzędu) na końcach mogą mieć delikatne lustra. Wymagane jest od 8 do 10 lotek białych.

      Duże błędy:

      Słaba budowa ciała, za krótkie, za długie (nieproporcjonalne do korpusu) lub mocno uszkodzone łapcie, wąska lub krzywa koronka, bardzo mały lub skrócony goździk, zwisający goździk, ograniczający pole widzenia, plamy na dziobie, matowe lub nieczyste kolory, rdzawe i z cza­rnymi punktami (pieprz) białe pasy oraz łuski, za bardzo szerokie i przerwane pasy, pokazujący się trzeci pas, białe pióra między kolorowymi lotkami, za mało lub za dużo białych lotek, więcej niż dwa białe pióra kciuka, kolorowe boki, uda lub plecy.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – budowa korpusu – kolor – rysunek – pasy, ewentualnie łuskowatość – łapcie – koronka i goździk – kolor dzioba i oczu.

      Grupa V – Barwne. Obrączka nr 11

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 stycznia 2010 11:34
    • Saksoński łysek dwuczuby (466)

       

      Pochodzenie:

      Saksonia, prawdopodobnie przodkami saksońskiego łyska dwuczubego były turkoty i pierwotne formy gołębi zwanych łyskami. 

      Wrażenie ogólne:       

      Silny i stosunkowo niski gołąb typu polnego, dobrze rozwinięte upierzenie nóg (ła­pcie), wyłącznie dwuczuby.

      Wzorzec: Cechy rasowości

      Głowa:

      Wysklepiona, szeroka, bogata w pióra koronka, zakończo­na rozetami, dobrze rozwinięty goździk, podczas swobodnej pozy, przednia część głowy lekko pochylona w dół.

      Oczy:

      Ciemne.

      Brew:

      Wąska, od bladej do czerwonej.

      Dziób:                 

      Średniej długości, cielisty, u czarnych i niebieskich dolna część dzioba ciemna. Małe, ciemne plamki na górnej części dzioba pod goździkiem u czarnych i niebieskich, szczególnie u starych gołębi, nie jest wielkim błędem.

      Szyja:

      Przysadzista, mocna, o dobrze wykrojonym podgardlu.

      Pierś:

      Szeroka, nieco wysunięta do przodu.

      Plecy:

      Długie, szerokie, lekko opadające.

      Skrzydła:

      Długie i szerokie, dobrze przylegające do korpusu.

      Ogon:

      Długi, zwarty.

      Nogi:

      Gęsto i dobrze upierzone łapcie, tak samo uda, głęboko osadzone.

      Upierzenie:

      Bogate, dobrze przylegające.

      Rodzaje kolorów:

      Czarny, niebieski, czerwony, żółty, wszystkie z białymi pasami lub łu­skowate, także niebieskie bez pasów.

      Kolor i rysunek:

      Kolor niebieski jasny, pozostałe kolory soczyste i czyste, łuskowate o małych trójkątnych łuskach, czarne biało łuskowate z rysunkiem zięby lub bez.

      Jedynie biała jest górna część głowy (łyska). Linia, rozgraniczająca białą łyskę od barwnej części głowy, biegnie od przedłużenia linii podziału dzioba do koronki, która powinna być kolorowa, goździk zaś biały.

      Duże błędy:

      Za krótka lub słaba budowa korpusu, za wysoka postawa, za krótka łyska, krzywa lub za nisko osadzona linia między bielą a kolorem na głowie, mocne braki w barwie dzioba, wąska lub krzywa koronka, krzywy lub krótki, obwisły goździk, ograniczona swoboda patrzenia, braki w pasach lub łuskowatości na tarczach skrzydeł, matowe lub niejednolite ubarwienie, szczególnie niebieskawy ogon oraz klin lub brzuch u czerwonych, za jasne plecy lub mocno czerwonawe piersi u niebieskich, jakby spleśniałe lub białe pióra w ogonie, klinie i  łapciach lub w przedniej części szyi.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – budowa korpusu– kolor – rysunek głowy – koronka i goździk  – upierzenie nóg – pasy – oczy  – kolor dzioba.

      Grupa VI – Barwne. Obrączka nr 11

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 stycznia 2010 11:33
    • Saksońska czajka (469)

      Pochodzenie:

      Saksonia, szczególnie Góry Rudawy oraz Łużyce, także hodowana na Śląsku i w Czechach.

      Wrażenie ogólne:

      Silny, o niskiej postawie gołąb typu polnego, bogate łapcie, z okrągłą koronką lub gładkogłowy.

       

      Wzorzec: Cechy rasowości

      Głowa:

      Wydłużona, wysklepiona, czoło umiarkowanie wysokie, gładka albo z szeroką, gęstą, wystającą koronką, zakończoną rozetami.

      Oczy:

      Ciemne.

      Brew:

      Wąska, od cielistego do czerwonego koloru (blada jest niepożądana przy czarnych, czerwonych i żółtych).

      Dziób:

      Średniej długości, u czerwonych i żółtych koloru cielistego, u czarnych górna część dzioba czarna, u niebieskich ciemna, u niebieskopłowych i grochowych niebiesko­pło­wych jasnorogowy, dolna część dzioba koloru cielistego.

      Szyja:

      Średniej długości, wychodząc z korpusu dobrze wypełniona, podgardle dobrze zaokrąglone.

      Pierś:

      Szeroka, dobrze wysklepiona, wystająca.

      Plecy:

      Długie, szerokie, lekko opadające.

      Skrzydła:

      Silne, długie, o szerokich piórach.

      Ogon:

      Długi, zwarty, nie dotykający ziemi.

      Nogi:

      Głęboko ustawione, długie i gęsto upierzone łapcie,  również uda.

      Upierzenie:

      Dobrze rozwinięte, lecz nie luźne.

      Rodzaje kolorów:

      Czarny, czerwony, żółty, niebieski, niebieskopłowy z białymi pasami lub łuskowate, także czarne, czerwone i żółte bez pasów,  niebieskie, niebieskopłowe z czarnymi albo ciemnymi pasami, także bez pasów, niebieski grochowy, grochowy niebieskopłowy.

      Czajki ryżowe: czerwone i żółte.

      Kolor i rysunek:

      Czarny, czerwony i żółty czysty i błyszczący. Niebieski i niebieskopłowy jasny i równomierny, łuskowate z zewnętrznie przebarwionymi lotkami, czarne z białymi łuskami powinny mieć rysunek zięby. Pasy czyste, możliwie wąskie, o prostej linii, przechodzące równolegle przez całe skrzydła. Białe pasy u niebieskich i niebieskopłowych z delikatnym, ciemnym obrzeżem.

      Kolor podstawowy biały. Kolorowe jest czółko, łapcie i skrzydła z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Upierzenie na udach możliwie białe (kilka kolorowych piór nie jest wadą). Czółko wąsko osadzone, ku górze szersze (w kształcie gruszki), najwyżej sięgające środka oczu, bokami nie dochodzące do brzegu oka.

      Czajki ryżowe są grochowe w kolorze czerwonym i żółtym. Plami możliwie duże, jaśniejsze końce piór możliwie małe (= ciemno grochowe). Pigment na lotkach jedynie wzdłuż stosiny, co sprawia, że przy złożonych skrzydłach lotki są jasne. Także łapcie są jasne, lecz nie białe. Górna część dzioba jest ciemna lub jasno rogowa.

      Duże błędy:

      Słaby korpus, słabe, za krótkie, rozwarte łapcie, lub braki w łapciach, wąska albo krzywa koronka, plamista dolna część dzioba, plamki na dziobie u czerwonych i żółtych, ciemne plamki na brwiach, zdecydowanie ubogie czółko, kolorowa bródka, kolorowe piórka na sercu, matowy albo nieczysty kolor, mocna sitowatość na lotkach, rdzawy nalot lub pieprz na białych pasach lub łuskach, albo cętkowanie bardzo szerokie, krótkie, mocno nierówne albo poprzerywane pasy, trzeci pas, białe pióra w łapciach lub sitowatość.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – budowa korpusu – łapcie – kolor – rysunek – pasy oraz łuskowatość – koronka – kolor dzioba i oczu.

      Grupa V – Barwne. Obrączka nr 11

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 stycznia 2010 11:32
  • piątek, 22 stycznia 2010
    • Turyńska Jaskóła (456)

       

      Pochodzenie:

      Turyngia (Niemcy).

      Wrażenie ogólne:

      Silny, barwny gołąb typu polnego, z prawie poziomą postawą.

       

      Wzorzec: Cechy rasowości:

      Głowa:

      Wydłużona, wysklepiona, z szerokim podniesionym czo­­­łem, gładka lub z koronką zakończoną rozetami.

      Oczy:

      Ciemne.

      Brwi:

      Wąskie, od cielistych do czerwonych.

      Dziób:

      Średniej długości, u czerwonych i żółtych koloru cielistego; u czarnych, niebieskich i niebieskich grochowych górna część dzioba czarna; ciemno rogowy u niebieskopłowych, czerwonopłowych i grochowych w tych kolorach, u żółtopłowych i grochowych żółtopłowych jasno rogowy, dolna część dzioba jest zawsze koloru cielistego. Woskówki słabo rozwinięte, biało przypudrowane.

      Szyja:

      Średniej długości, silna przy piersi, w kierunku głowy coraz węższa, podgardle dobrze wykrojone.

      Pierś:

      Szeroka, dobrze zaokrąglona.

      Plecy:

      Długie, lekko opadające, w ramionach szerokie.

      Skrzydła:

      Długie, zwarte, dobrze przykrywające plecy.

      Ogon:

      Długi, zwarty.

      Nogi:

      Średniej długości, nieupierzone, kolor pazurków jest bez znaczenia.

      Upierzenie:

      Dobrze rozwinięte, gładkie, przylegające. Pióra tłuszczowe (Schmalz­kiele) dopuszczalne.

      Rodzaje kolorów:

      Czarny, czerwony, żółty, niebieski z czarnymi pasami lub bez pasów, niebieskopłowe z ciemnymi pasami lub bez pasów, czerwonopłowe, żółtopłowe, grochowe niebieskie, grochowe niebieskopłowe, grochowe czerwonopłowe, grochowe żółtopłowe, niebieskie brązowo łuskowate, niebieskie siarkowo łuskowate, niebieskie różowo łuskowate, czarne, czerwone, żółte, niebieskie i niebieskopłowe z białymi pasami, a także biało łuskowate,

      Kolor i rysunek:

      Kolor czarny, czerwony, żółty czysty oraz intensywnie połyskujący. U gołębi czarnych, czerwonych, żółtych, w tym również z białymi pasami i białą łuskowatością pióra pod skrzydłami również kolorowe (pojedyncze białe pióra dozwolone). U pozostałych ubarwienie piór pod skrzydłami ma mniejsze znaczenie .

      U niebieskich i niebieskopłowych równomiernie rozłożony, a lotki przy złożonych skrzydłach możliwie ciemne. Tarcze u płowych czyste i bez cieni. Lotki jasne u czerwonopłowych i żółtopłowych, a także u grochowych w tych kolorach.  

      Pasy powinny być czyste, wąskie, równoległe, przebiegające przez całą szerokość tarczy skrzydła.

      Grochowe i łuskowate z jasnym, równo rozłożonym rysunkiem tarcz na skrzydłach. Brązowo łuskowate i siarkowo łuskowate mają łuski z czarnym brzegiem. Niebieskie różowo łuskowate mają białe łuski o nieco czerwonawym nalocie zarówno na łuskach, jak i pasach.

      Kolorowa jest krymka oraz i skrzydła wraz z piórami kciuka z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Linia między bielą a kolorową krymką powinna przebiegać od kąta dzioba, poprzez oczy lub pod oczyma, aż do tyłu głowy, gdzie styka się z zawsze białą koronką. U gołębi bez koronki krymka powinna być dobrze zaokrąglona z tyłu głowy.

      Duże błędy:

      Za krótka, słaba lub wąska figura, wąska, krzywa lub kolorowa koronka, nierówne rozety, u czerwonych i żółtych przebarwiona górna część dzioba, a przy niebieskich i czarnych blada górna część dzioba, przebarwiona zaś dolna część dzioba. Upierzone nogi (skoki lub palce), za krótka lub ukośna krymka. Za mały lub otwarty rysunek serca.

      U jednolicie czarnych, czerwonych i żółtych (bez rysunku na skrzydłach) dużo białych piór pod skrzydłami, białe pióra kciuka, kolorowe pióra na białym upierzeniu, matowe lub nieczyste kolory. U jednolicie ubarwionych lekko zaznaczające się pasy, rdza na pasach, trzcinowatość na lotkach (u biało pasiastych i biało łuskowatych tylko przy złożonych skrzydłach), u niebieskich z białymi pasami brak czarnego obrzeżenia pasów od strony ogona. U gołębi z ciemnymi pasami pokazujący się trzeci pas.

      Uwagi do oceny:

      Ogólne wrażenie - budowa, figury – postawa – kolor – rysunek – korona - kolor dzioba - kolor oczu.

      Grupa V – Barwne. Obrączka numer 8

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      piątek, 22 stycznia 2010 19:21
  • środa, 20 stycznia 2010
    • Gil (402)

      Przypuszczalnie z Dalmacji, a więc z historycznej krainy, zwanej da­wniej Ilirią. Gile miedziane z czarnymi skrzydłami zostały wyhodowane w Anglii, pozostałe odmiany barwne wyhodowane zostały w Niemczech, gdzie w dalszym ciągu są doskonalone.

      Wrażenie ogólne:

      Podobny do silnego gołębia polnego, ale smuklejszy i bardziej elegancko zbudowany, bardzo żywo usposobiony.

      Wzorzec: cechy rasowości

      Głowa:

      Lekko wysklepiona, długa i wąska, czoło dosyć płaskie, z czubkiem lub gładka, czubek i tylna część szyi tworzy ostry grzebień. Pióra z obydwu stron z tyłu szyi muszą być silnie ukierunkowane horyzontalnie i zamykać się na karku.

      Oczy:

      Koloru pomarańczowego, u białogłowych ciemne, z białą łyską obustronnie pomarańczowe lub ciemne.

      Dziób:

      Średniej długości, jasny do ciemno rogowego u czarnoskrzydłych, cielisty u białoskrzydłych, ciemno rogowy u niebieskoskrzydłych.

      Szyja:

      Dosyć długa i stosunkowo cienka. Podgardle dobrze wykrojone.

      Pierś:

      Umiarkowanie szeroka i niezbyt wysunięta.

      Plecy:

      Lekko opadające.

      Skrzydła:

      Umiarkowanie długie, mocno zwarte.

      Ogon:

      Zwarty, lekko opadający. Z plecami tworzy jedną linię.

      Nogi:

      Średnio długie, nieupierzone.

      Upierzenie:

      Dobrze rozwinięte, dobrze przylegające. We wszystkich od­mianach barwnych  pożądane są pióra tłuszczowe.

      Duże błędy (ogólnie).

      Za słaba budowa korpusu, za szeroki (podobny do koronki), bardzo krzywy, lub bardzo ubogi w pióra czubek. Znaczące braki w rysunku u białoskrzydłych, z białą łyską i u białogłowych.

      Kolor i rysunek:

      A. Gil miedziany:

      a. Czarnoskrzydłe: głowa, szyja, pierś, brzuch, uda, boki łącznie z kli­nem o barwie miedzianej. Barwa powinna błyszczeć jak mocno wypolerowana miedź, im bardziej ognista, tym lepiej. Barwa powinna być rozłożona równomiernie na wszystkie wspomniane części korpusu, nie może być matowa, albo o zielonkawym połysku, również na brzuchu. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona muszą być głęboko czarne z odcieniem połysku zieleni jak u chrząszcza. Zewnętrzna część lotek (chorągiewki), jak również zewnętrzne części sterówek w ogonie – przy zamkniętych skrzydłach i złożonym ogonie – czarne.

      Duże błędy: Miedziana barwa połyskująca zielonkawo, żółtawo (brązowo) albo zakopcona, niebiesko-czerwonawy kolor brzucha, niejednolity kolor miedziany, czarne uda, fioletowy albo stalowoniebieski połysk brzegów piór, brak połysku na grzbiecie i tarczach skrzydeł, za dużo barwy purpurowej na tarczach i plecach, rdza (czerwień) na tarczach (u samiczek trochę rdzy w miejscu pasów i pod grzbietem nie jest dużym błędem). Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny, albo siwy klin.

      b. Białoskrzydłe: kolor miedzi jest trochę ciemniejszy niż u czarnoskrzydłych. Także miedziany połysk nie jest tak intensywny jak u cza­rnych. Grzbiet, górna pokrywa ogona, skrzydła i ogon barwy czystej kości słoniowej, z pasami lub bez, oraz grochowe. Pasy powinny być wąskie, przechodzące przez całą szerokość skrzydeł, od intensywno czerwonobrązowego koloru, grochowatość równomiernie rozłożona, w kolorze odpowiadającym barwie pasów. U gołębi z pasami oraz grochowymi wewnętrzne chorągiewki lotek oraz spodnia część piór ogona każdorazowo z barwną plamą (lusterko), która jest jednak widoczna tylko przy rozpostartych skrzydłach lub ogonie. U gołębi bez pasów nie musi występować plamka, jeśli jednak występuje, nie jest błędem.

      Duże błędy: zielonkowaty połysk na głowie i zbyt zielona szyja, czerwono-niebieski lub zielony odcień piersi, białe uda, szary grzbiet (u samiczek trochę szary lub beżowy grzbiet nie jest dużym błędem), nie przechodzące przez całą szerokość skrzydeł lub nieostre pasy, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł.

      c. Niebieskoskrzydłe: głowa, szyja, pierś, brzuch, uda, boki i klin jak u czarnoskrzydłych. Skrzydła, grzbiet, górna pokrywa ogona i ogon czysto niebieski. Bez lub z czarnymi pasami i grochowe, pasy wąskie, nieprzerwane i intensywne, grochowatość równomiernie rozłożona i intensywnie czarna. Końcówki skrzydeł zakończone ciemno, ogon z ciemnym pasem, wstęgą. Lekko nierównomiernie kolor tarcz u samiczek jest dopuszczalny.

      Duże błędy: zielona barwa brzucha i klina, zbyt zielona szyja, za ciemna głowa, biały grzbiet, zbyt niebieskie uda, niebieski klin, brakujący pas na ogonie, pokazujące się pasy u gołębi bez pasów, pasy nie biegnące przez całą szerokość skrzydeł lub nieostre pasy, nierównomiernie rozłożona grochowatość.

      Rysunki: miedziane czarnoskrzydłe oraz niebieskoskrzydłe białolote. Mają od 6 do 10 białych lotek pierwszego rzędu po obu stronach, jednakże nie więcej niż 2 białe lotki różnicy pomiędzy skrzydłami. Barwa jak w a) względnie c).

      Miedziane czarnoskrzydłe oraz niebieskoskrzydłe z białymi lotkami i białą płytą głowy (łyski). Rozgraniczenie białej płyty głowy biegnie od kąta dzioba przez oko aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c), odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

      Miedziane czarnoskrzydłe i niebieskoskrzydłe z białymi lotkami i bia­łą głową (białogłowe). Linia dzieląca białą głowę od koloru szyi biegnie łagodnym łukiem od około 1 cm pod dziobem aż do czubka. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c), odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      środa, 20 stycznia 2010 19:20
    • Gil

      B. Gil złoty:

      a. Czarnoskrzydłe: głowa, pierś, brzuch, uda, boki i klin o barwie złocistej (nasycony żółtozłoty z jasnym połyskiem). Barwa musi się równomiernie rozkładać na wspomnianych częściach ciała i nie może być matowa, lecz zielono albo czerwono połyskująca, również na brzuchu. Tarcze skrzydeł, plecy i górne przykrycie ogona muszą być głęboko czarne z odcieniem połysku zieleni jak u chrząszcza. U samiczek dopuszczalne jest trochę rdzy w miejscu występowania pasów i dolnej części grzbietu.

      Duże błędy: mączysto zielony, względnie czerwono błyszczący albo nienasycony złoty kolor, zielona lub zakopcona barwa szyi, czarne uda, fioletowe albo stalowoniebieski połysk na obrzeżu piór, brakujący połysk na plecach i tarczach skrzydeł, za dużo koloru purpurowego na tarczach skrzydeł i plecach, rdza (złoto) na tarczach. Niebieski ogon, siwe albo niebieskie plecy, czarny albo siwy kolor klina.

      b) Białoskrzydłe: złoty kolor jak u czarnoskrzydłych, jednakże trochę ciemniejszy, w żadnym wypadku nie może być jaśniejszy. Grzbiet, pokrywa ogona, skrzydła i ogon o czystym kolorze kości słoniowej, bez lub z pasami. U samiczek toleruje się lekko szaro lub beżowo zabarwiony grzbiet. Pasy wąskie, biegnące przez całą szerokość skrzydeł, o takiej samej barwie jak szyja, pierś itd. U gołębi z pasami wewnętrzne chorągiewki lotek oraz dolna część piór ogona każdorazowo z barwną plamą (lusterko), która jest jednak widoczna tylko przy rozpostartych skrzydłach lub ogonie. U gołębi bez pasów nie musi występować plamka, co nie jest jednakże błędem, jeśli występuje.

      Duże błędy: za dużo czerwonego lub zielonego połysku, białe plamy w okolicy uszu, mączyste złoto, szara głowa, białe uda, szary grzbiet lub klin. Nie biegnące przez całą szerokość skrzydeł lub nieostre pasy, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł.

      c) Niebieskoskrzydłe: złoty kolor jak u czarnoskrzydłych. Grzbiet, ogon i pokrywy skrzydeł czysto niebieskie z lekkim odcieniem w kierunku żółtego. Im bardziej nasycony niebieski, tym lepiej. Bez lub z czarnymi pasami lub białymi pasami, także grochowe, pasy wąskie, intensywnie zabarwione, biegnące przez całą szerokość skrzydeł, grochowatość równomiernie rozłożona, intensywna. Końce lotek ciemne, ogon z ciemnym pasem. Tolerowany jest lekko zachmurzony odcień tarcz u samiczek. Gołębie z białymi pasami, mają ciemno obrzeżone pasy, lotki i pas ogona. Jasnoniebieskie z białymi pasami możliwie bez obrzeżenia, jasne lotki i jasny pas w ogonie.

      Duże błędy: zakopcony, mączysty, zbyt czerwony lub zielony złoty kolor, zielona szyja, biały grzbiet, pokazujące się pasy u gołębi bez pasów, niebieskie uda, niebieski klin, brakujący pas na ogonie, szara głowa, bardzo nieczyste tarcze skrzydeł, szara zamiast niebieska barwa. U jasnoniebieskich zbyt ciemne obrzeżenie pasów, ciemne lotki i pas na ogonie.

      Rysunki:  złote czarnoskrzydłe i niebieskoskrzydłe białolote. Mają od 6 do 10 białych lotek pierwszego rzędu po obu stronach, jednakże nie więcej niż 2 białe lotki różnicy. Barwa jak w a) względnie c).

      Złote czarnoskrzydłe z białymi lotkami i białą płytą głowy (łyski). Rozgraniczenie białej płyty głowy biegnie od kąta dzioba przez oko aż do czuba. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c), odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

      Złote czarnoskrzydłe z białymi lotkami i białą głowa (białogłowe). Linia dzieląca białą głowę od koloru szyi biegnie łagodnym łukiem od około 1 cm pod dziobem aż do czubka. Rysunek skrzydeł jak u białolotych. Barwa jak w a) względnie c), odnośnie barwy podstawowej nie stawia się wysokich wymagań.

      Uwagi do oceny:

      Ogólne wrażenie – Kolor miedziany albo złocisty – inne kolory upierzenia – figura – czubek – kolor oczu – kolor dzioba.

      Wskazówki do ceny:

      Pierwsze miejsce przy ocenie powinien mieć równomierny, silnie błyszczący miedziany lub złoty kolor, począwszy od głowy aż do klina. Nie istotne jest, czy kolory te są ciemne, czy jasne. Czym szersze są lśniące obrzeżenia piór, tym lepiej. W dalszej kolejności powinny być brane pod uwagę dalsze części ocenianego gołębia, w tym na pierwszym miejscu kolor oczu. Oczy powinny być bez wad. Wysoko wartościowy jest także na plecach i skrzydłach zielonkawy połysk, podobny jak u chrząszcza. Im szersze jest pole połysku, tym lepiej. Niewielkie odchylenia od koloru dzioba nie przekreślają szansy na wysoką ocenę.

       Grupa V – Barwne. Obrączka numer 7

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      środa, 20 stycznia 2010 19:16
  • poniedziałek, 11 stycznia 2010
    • Lucerneński złotopierśny (421)

       

      Pochodzenie:

      Wyhodowany w XX wieku w Szwajcarii, głównie w Kantonie Lucerna, z ras szwajcarskich i mewek.

      Wrażenie ogólne:

      Średniej wielkości, mocny, krótki i krępy w formie, o lekko opadających plecach, zawsze czubkiem i o upierzonych nogach. 

      Wzorzec: cechy rasowości

      Głowa:

      Szeroka,  mniej niż średnio długa, przy woskówkach wypełniona, czoło z profilu wraz z dziobem tworzy łagodną linię, wysoko osadzony zwarty czubek. Pióra z tyłu szyi aż po czubek tworzą ostry grzebień.

      Oczy:

      Ciemne, wysoko osadzone.

      Brew:

      Delikatna i wąska.

      Dziób:

      Mniej niż średniej długości, szeroko osadzony, górna i do­l­na część dzioba jednakowo mocna, od jasnego do jasnorogowego, woskówki w kształcie litery V umiarkowanie roz­winięte.

      Szyja:

      Pełna przy korpusie, mocno zwężająca się, podgardle dobrze wykrojone.

      Pierś:

      Szeroka, głęboka, zaokrąglona, wysunięta lekko do przodu.

      Plecy:

      W ramionach szerokie, zwężające się w kierunku ogona, lekko opadające. 

      Skrzydła:

      Mocne, zwarte, dobrze przykrywające plecy, nie mogą się krzyżować.

      Ogon:

      Krótki, zwarty, nie sięgający podłoża.

      Nogi:

      Średnio wysokie, ze stopą tworzą kąt rozwarty, spodenki, pazurki mocne i nieupierzone.

      Upierzenie:

      Gładkie, dobrze przylegające.

      Rodzaje kolorów:

      Niebiesko-mączasty z pasami i bez pasów oraz grochowy.

      Kolor i rysunek:

      Kolor podstawowy równomiernie rozłożony, mączasty, ogon i lotki nieco ciemniejsze, plecy kolorowe, szyja srebrzysto-szymlowata. Tarcze skrzy­­deł z pasami, lub bez pasów, także grochowe. Pierś o błyszcząco złotożółtym kolorze, sięgającym do tylnej części szyi oraz mostka, nie odcinającym się ostro od podstawowego koloru. Ogon z ciemniejszym pasem. Przy stosinie ciemniejsze aniżeli na chorągiewkach.  

      Duże błędy:

      Wąska pierś, za wysoka postawa, pozioma linia pleców, za gruba lub za wąska głowa, odstające czoło, za długi lub za ubogi dziób, ubogi i głęboko osadzony, krzywy lub otwarty czubek, ubogie upierzenie nóg, upierzone palce, modry nalot na kolorze podstawowym, złota tylna część szyi, rdza na pasach i grochowatości, pokazujący się trzeci pas, całkowicie białe plecy, sitowatość na ogonie i klinie. Bardzo ciemny dziób.

      Uwagi do oceny:

      Ogólny wygląd – forma i linia korpusu – kolor – rysunek – czubek –dziób – kolor oczu.

      Grupa V – Barwne. Obrączka numer 9

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 11 stycznia 2010 21:03
  • sobota, 31 października 2009
    • Szpak (405)

      Pochodzenie:

      Bardzo stara rasa, z pewnością hodowana już w XVI wieku w południowych i środkowych Niemczech.

      Wrażenie ogólne:

      Szpaki wszystkich barw, wykazują podobieństwo do gołębia polnego o wysmukłym, ale mocnym kształcie.

       Wzorzec: cechy rasowości

      Głowa:

      Podłużnie zaokrąglona, lekko wysklepiona, u łysków z ko­ronką, u mnichów z czubkiem.

      Oczy:

      Ognistoczerwone, u mnichów i łysków ciemne.

      Brew:

      Brew wąska i mało widoczna, u mnichów i łysków od jasno cielistej do czerwonej. U pozostałych odmian ciemna.

      Dziób:

      Średniej długości. U mnichów, czerwonych i żółtych cie­listy, u łysków górna część dzioba cielista, zaś dolna część czarna. U pozostałych odmian czarny. 

      Szyja:

      Średnio długa, pełna w okolicach ramion, gardło dobrze zaokrąglone.

      Pierś:

      Dobrze zaokrąglona, lekko wystająca do przodu.

      Plecy:

      Długie, dobrze zaokrąglone, lekko opadające.

      Skrzydła:

      Długie, zwarte.

      Ogon:

      Długi, zwarty.

      Nogi:

      Krótkie nieupierzone, pazurki czarne, tylko u mnichów jasne; nogi czerwone, u młodych mogą być ciemne.

      Upierzenie:

      Ściśle przylegające.

      Rodzaje kolorów:

      Czarne, niebieskie, czerwone żółte, niebieskie biało łuskowate; marmurkowe, marmurkowe łyski, marmurkowe łyski z białym ogonem, czarny marmurkowy mnich; łyski, białogony oraz mnichy w kolorze czarnym, niebieskim i niebiesko łuskowate; srebrno łuskowate, srebrno łuskowate łyski, srebrno łuskowate  białogony, srebrno łuskowate mnichy w kolorze czarnym i niebieskim.

      Kolor i rysunek:

      1.  Czarny (ciemnogłowy): barwa podstawowa głęboko czarna z zielonym połyskiem bez brązu i sitowatości na lotkach i ogonie, szyja zielono połyskująca. W dolnej części szyi znajduje się nakrapiany lub całkowicie biały półksiężyc.

      Powstaje on dzięki piórom, które w tym miejscu mają białe końcówki z delikatną, czarną i połyskującą zielono obwódką. Półksiężyc powinien być około 3 cm szeroki i podwójnie długi. Musi się u góry i u dołu wyraźnie odcinać od podstawowej barwy, być bez luk, a końce półksiężyca powinny mieć ostre zakończenia, które nie mogą sięgać do tylnej części szyi. Rysunek sięgający na tylną część szyi i na piersi jest błędem.  

      Pasy powinny być czysto białe, wąskie, bez przerw, biegnące przez całą szerokość tarcz, na górze w miarę możliwości  rozdzielone.

      2.  Niebieski (ciemnogłowy): barwa podstawowa czysto niebieska, na pokrywach skrzydeł równomierna, lotki powinny być tak jasne, jak tylko to możliwe, rysunek na szyi jak u czarnych, pasy czysto białe z czarną obwódką od strony ogona, wąskie, bez przerw.

      3. Niebieski biało łuskowaty (ciemnogłowy): kolor podstawowy i rysunek jak u niebieskich. Tarcze skrzydeł z możliwie czystą, białą łuskowatością, lecz łuski czarno obrzeżone. Lotki bez rysunku zięby.  

      4.  Czerwony i żółty (ciemnogłowy): barwa podstawowa czerwona, lub żółta, rysunek i pasy jak u czarnych.

      5. Łysek: barwa i rysunek jak u czarnych, niebieskich i niebieskich biało łuskowatych. Szeroka koronka z rozetami zamyka od tyłu białą łyskę. Biała część głowy jest odgraniczona prostą linią, która przebiega od kąta dzioba przez oczy lub przez ich dolną krawędź i sięga do koronki. Łyska musi być biała na całej szerokości i długości. Muszka między kątem dzioba a okiem mile widziana, ale nie wymagana.

      6. Białogon: barwa podstawowa i rysunek jak u czarnych, niebieskich i niebieskich biało łuskowatych. 12 sterówek z pokrywą ogona muszą być białe, klin zaś musi być czarny. Nad woskówkami znajduje się małe biało czółko.

      7. Mnich: barwa podstawowa i rysunek jak u czarnych, niebieskich i niebieskich biało łuskowatych, lecz dodatkowo rysunek mnicha. Białe są: głowa, od 7 do 9 lotek zewnętrznych, ogon z pokrywą i klin. Linie rozgraniczające możliwie ostre. Nie należy karać trochę bieli na pięcie. Mnichy mają wąski i wysoko sięgający spiczasty czubek.

      8. Marmurkowy: barwa podstawowa i rysunek jak u jednokolorowych. Tarcze skrzydeł z możliwie małymi, białymi łuskami w kształcie trójkąta. Łuskowatość powinna być równomierna na całych tarczach. Lotki pierwszego rzędu mają rysunek zięby.

      9. Marmurkowy z łyską: barwa i rysunek jak u marmurkowego (8) oraz jak z białą łyską (5).

      10. Marmurkowy białogon: barwa i rysunek jak u marmurkowego (8), oraz ogon jak u białogona (6).

      11. Marmurkowy mnich: barwa i rysunek jak u marmurkowego (8), oraz rysunek jak u mnicha (7).

      12. Srebrno łuskowaty (ciemnogłowy): barwa podstawowa jak u jednokolorowego czarnego lub niebieskiego. Rysunek na szyi składa się z białej wstęgi poprzetykanej czarnymi punkcikami, o szerokości ok. 15 mm, a która biegnie wokół szyi i z tyłu zbiega się z rysunkiem serca. Tarcza skrzydła jest biała, lecz każde pióro zakończone jest rysunkiem podobnym do grotu strzały w kolorze czarnym lub niebieskim. Serce i górna część grzbietu powinny mieć ten sam rysunek, jednakże z większą obwódką. Czarne mają rysunek zięby jak u marmurkowego. Niebieskie bez lub z rysunkiem zięby.

      13. Srebrno łuskowaty z łyską: barwa i rysunek jak u srebrno  łuskowatego (12), rysunek głowy jak u szpaka z łyską (4).

      14. Srebrno łuskowaty białogon: barwa i rysunek jak u srebrno łuskowatego (12), kolor ogona i białe czółko jak u białogona (6).

      14. Srebrno łuskowaty mnich: barwa i rysunek jak u srebrno łuskowatego (12), rysunek mnicha jak u mnicha (7), dozwolony niebieski odcień na brzuchu u czarnych.

      Duże błędy:

      Za słaba budowa, upierzone nogi i palce, za ubogi czubek lub koronka, u wszystkich niebieskich odmian szpaków zbyt ciemny kolor.

      Czarny: szara, matowa lub bez połysku barwa, rdza na księżycu i pasach, ubogi kształt księżyca i pasów, sitowatość na lotkach, ogonie lub klinie, łuskowatość na korpusie lub siwawa głowa.

      Niebieski: bardzo ciemna niebieska barwa, jasne lub płowe lotki, białe pióra na brzuchu, grzbiecie lub klinie, ząbkowane lub za szerokie pasy.

      Marmurkowy: wady jak u czarnych, oraz brak rysunku zięby, za jasna łuskowatość na tarczach.

      Niebieski biało łuskowaty: wady jak u jednokolorowych niebieskich, nierównomierna lub nieczysta łuskowatość.

      Srebrno łuskowaty: niewystarczająca barwa, siwawa głowa, łuskowate uda, rdza lub śniedź na tarczach skrzydeł, przy zamkniętych skrzydłach widoczna sitowatość na lotkach, brakujący lub zbyt duży rysunek zięby u czarnych i niebieskich.

      Łysek: Ubogi rysunek głowy, ciemna górna część dzioba, jasna dolna część dzioba, bródka, cienka, wąska koronka.

      Białogon: brak czółka, białe lub z sitowatością pióra na klinie, mniej niż 12 białych sterówek.

      Mnich: dużo białych piór przy odbycie, mniej niż 7 i więcej niż 9 białych lotek, różnica między ilością białych lotek w skrzydłach nie może być większa aniżeli dwa pióra, szeroki czubek, plamisty dziób.

      Uwagi do oceny:

      Ogólne wrażenie –  budowa korpusu – barwa (przy gołębiach o rzadko występującym rysunku, rysunek jest ważniejszy) – rysunek pasów i skrzydeł – księżyc lub opaska na szyi – czubek lub koronka –  barwa dzioba i oczu.

       Grupa V – Barwne. Obrączka numer 7

       

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      sobota, 31 października 2009 16:55