Blog Karola Jasienicy

Grupa 5 - barwne

  • wtorek, 28 grudnia 2010
    • Turgawski mnich

      Gołębie należące do grupy 5. można podzielić według pochodzenia, ale także według charakterystycznego dla danych grup rysunku. Bardzo ciekawy rysunek posiadają tzw. mnichy. Gołębie o białej głowie, lotkach i ogonie, a także łapciach, jeśli takie posiadają, nazywają hodowcy mnichami. Pozostałe części upierzenia u mnichów są najczęściej czarne, czerwone, żółte i niebieskie. Do grupy gołębi barwnych o rysunku mnisim zaliczamy mnichy saksońskie, turyńskie, aż dwie rasy mnichów południowoniemieckich oraz mnichy turgawskie. Rysunek mnisi posiadają także niektóre gołębie należące do innych grup, np. białogłówka gąbińska, oraz białogłowa elbląska. W Niemczech od XVIII wieku hoduje się turkoty bernburskie, które mają również rysunek zwany mnisim. Jednakże mnichami nazywamy jedynie gołębie należące do grupy 5.

      Pochodzenie

           Mnichy turgawskie wyhodowane zostały w Szwajcarii, w Turgawii, a więc w kantonie graniczącym z Niemcami. Wyżej zostało już zasygnalizowane, że w południowych Niemczech także hodowane są od dawna obok mnichów łapciastych mnichy gładkonogie. Trudno dzisiaj rozstrzygnąć, które z mnichów, turgawskie, czy południowoniemieckie bez łapci są starsze. Być może, że hodowcy z Szwajcarii i z południowych Niemiec zaczęli hodować gładkonogie mnichy w tym samym czasie, rywalizując między sobą. Bardziej na północ, a mianowicie w Turyngii pracowano również nad wyhodowaniem mnichów. Turyńskie mnichy czubate (są także bez czubów) wykazują wielkie podobieństwo do mnichów hodowanych bardziej na południu. Duża liczba hodowców gołębi barwnych w Niemczech przyznaje się, że ma kłopoty z identyfikacją tych trzech ras mnichów czubatych i bez łapci.

           Źródła podają, że mnichy turgawskie wyhodowane zostały ze szpaków o rysunku mnicha przez krzyżowanie ich z gołębiami hodowanymi w Turgawii. Pogląd ten wydaje się prawdopodobny, bowiem turgawskie mnichy w budowie nieco przypominają szpaki o rysunku mnisim.

      Budowa

           Turgawskie mnichy są dobrze zbudowanymi gołębiami typu polnego, eleganckimi, pełnymi temperamentu, chętnie fruwającymi, chociaż niezbyt dużymi.

           Patrząc z boku wyraźnie dostrzegalna jest harmonia między budową głowy i korpusu. Głowa jest delikatna, nieco wydłużona, a czoło stromo opadające. Płaskie czoło jest dużym błędem. Oczy – jak u wszystkich gołębi o rysunku mnisim 5. grupy – są ciemno brązowe, wyraźnie widoczne na tle białej części głowy. Obramowane są delikatnymi, wąskimi brwiami, które mogą być jasnocieliste, ale także o różnej tonacji bladej czerwieni. Natomiast dziób musi być zawsze koloru jasnocielistego. Osadzony jest w głowie niemalże pod kątem prostym. Linia między dolną a górną częścią dzioba biegnie przez dolną krawędź oka. Woskówki nawet u gołębi starych obowiązkowo muszą być delikatne i jasne.

           Harmonijnie zbudowana głowa osadzona jest na średniej długości, smukłej szyi, zaś dobrze wykrojone podgardle harmonizuje z podniesionym czołem. Wysmukła szyja przechodzi w niezbyt szeroką, ale wyraźnie zaokrągloną pierś. Do wydłużonego, wysmukłego, lekko opadającego tułowia przylegają dobrze zwarte skrzydła, zawsze gotowe do lotu. Plecy tworzą z umiarkowanie długim ogonem jedną linię. Obwisłe skrzydła, jak i słaby, wątły korpus uważa się za duże błędy.

           Cały korpus mnichów turgawskich osadzony jest na niezbyt wysokich i nieupierzonych nogach. Upierzenie turgawskich mnichów powinno być sprężyste, przylegające do tułowia, piersi, szyi i głowy. Na głowie wysoko osadzony jest dobrze zwarty i wyraźnie spiczasty czubek. Pióra z tyłu szyi aż po czubek tworzą „ostry” grzebień, charakterystyczny dla wielu ras szwajcarskich. Krzywy i otwarty czubek, oraz przerywany i przeźroczysty grzebień zalicza się do dużych błędów.

      Rysunek i kolory

           Mnich turgawski posiada białą głowę, od ośmiu do dziesięciu białych lotek pierwszego rzędu oraz sterówki w ogonie, pióra w klinie i na pokrywie ogonowej. Pozostałe pióra są kolorowe, a granice między piórami kolorowymi a białymi powinny być wyraźne i proste. Linia oddzielająca białą głowę od kolorowej szyi przebiega w kształcie łuku około 1 cm poniżej dzioba, biegnie równolegle po obu stronach głowy przez środek podgardla, pod oczami aż do końca czubka.  Mniej niż osiem lub więcej niż dziesięć białych lotek, więcej niż jedno białe pióro w skrzydełku (pióra kciuka) są dużymi uchybieniami w rysunku.

          Jeśli południowoniemieckie mnichy występują jedynie w kolorze niebieskim (z białymi pasami, lub bez pasów oraz biało łuskowate), to mnichy turgawskie znane są w liczniejszej palecie kolorów. Hodowane są mnichy czarne, brązowe, czerwone, żółte, niebieskie bez pasów, wszystkie także z białymi pasami lub biało łuskowate, niebieskie z czarnymi pasami, oraz niebieskie grochowe.

           Wymaga się, aby wszystkie kolory były równomiernie nasycone i czyste, przede wszystkim równo rozłożone na skrzydłach, bez ciemniejszych lub jaśniejszych plam. Również pasy muszą być czyste, biec równolegle przez całą szerokość skrzydeł. Białe pasy u niebieskich mają czarne obrzeżenie od strony ogona. Grochowe i biało łuskowate powinny mieć możliwie równy rysunek na tarczach skrzydeł. Matowy i nieczysty kolor uznawany jest za bardzo duży błąd. Także błędem są ubogie w kolor plecy, lub nierówne cięcie między bielą a kolorem w okolicy odbytu, natomiast  dopuszczane jest nieco białych piór powyżej ud. Do wad zalicza się rdzę na pasach u gołębi pasiastych, na tarczach u grochowych i biało łuskowatych, a także pokazujący się trzeci pas.

           Przy ocenie gołębi niebieskich należy zwrócić uwagę na płeć ocenianych zwierząt, bowiem samice mają wyraźnie ciemniejszy kolor od samców. Jeśli nie weźmie się pod uwagę płci ocenianych ptaków, wówczas część gołębi niebieskich może zostać oceniona niewłaściwie.

      Hodowla

           Turgawskie mnichy są gołębiami ruchliwymi, dobrze fruwającymi, płochliwymi, zawsze czujnymi, zdecydowanie reagującymi na zagrożenie. Ale można je trzymać także w wolierach, tym bardziej, że nie mają usposobienia awanturniczego. Są miłym obiektem do obserwacji, szczególnie w okresie lęgowym. Jeśli nie zachodzi potrzeba, to lepiej je nie chwytać do rąk.

           Turgawskie mnichy ze względu na ich temperament powinny być szczególnie starannie przygotowywane do wystawy, przyzwyczajane do klatek wystawowych i bliskości nieznanych im osób, aby spłoszone nie obijały się o ściany klatek.

           Przy kojarzeniu gołębi w pary wymagane jest przestrzeganie pewnych zasad, a mianowicie należy kojarzyć gołębie zgodnie z kolorem. Ale można kojarzyć gołębie żółte z czerwonymi, także z brunatnymi. Łuskowate natomiast lepiej kojarzyć z gołębiami o jednolitych tarczach. Po skojarzeniu niebieskich z czarnymi gołębiami otrzymamy w pierwszym pokoleniu gołębie o niezbyt czystych kolorach.

           Dorosłe gołębie są troskliwymi rodzicami, a ich potomstwu nakładamy obrączkę o przekroju 8 milimetrów. 

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      wtorek, 28 grudnia 2010 10:24
  • piątek, 03 grudnia 2010
    • Lucerneńskie złotopierśne

      Pochodzenie

       Z zamiłowaniem do hodowli gołębi kolorowych spotykamy się nie tylko u Łużyczan, Saksończyków, Frankończyków, mieszkańców Turyngii, południowych Nie­miec, a dawniej także mieszkańców Śląska, ale także u Szwajcarów. Ci ostatni posiadają swoje, narodowe rasy gołębi barwnych, różniące się od siebie budową, a to w zależności od kantonów, w których zostały hodowane. Wiele ras gołębi barwnych, pochodzenia szwajcarskiego spotykamy już w Niemczech, gdzie od 1952 roku prężnie działa sekcja hodowców gołębi szwajcarskich.

         Na szczególną uwagę zasługują gołębie barwne z kantonu Lucerna. Pokrojem i budową wszystkie są do siebie podobne, niemalże identyczne. Różnią się jednak ubarwieniem. 

            Rasy lucerneńskich gołębi barwnych powstały właściwie w ciągu XX wieku. Jednak początek niektórych ras sięga XIX wieku. Są one efektem krzyżówek innych ras szwajcarskich z mewkami, szczególnie orientalnymi oraz mewką staroholenderską.

            Lucerneńskie gołębie nie przypominają gołębi pokroju gołębi polnych, jakie zostały wyhodowane w Niemczech i innych kantonach szwajcarskich. Zapewne jest tak dlatego, że mają w sobie krew mewek. Są to gołębie niezbyt duże, raczej średniej wielkości, ale dobrze zbudowane, mocne, o żywym usposobieniu, o zwartej budowie, lekko opadającej linii grzbietowej i ogona. Jednak niezbyt długi ogon nie może sięgać ziemi, skrzydła zaś końca ogona. Skrzydła powinny przylegać do korpusu, spoczywać na gonie i nie krzyżować się.

            Wszystkie gołębie lucerneńskie mają obowiązkowo tzw. spodenki. Kilka małych piór na palcach nie jest jednak wadą. Ponadto gołębie lucerneńskie mają czubek (nie koronkę). Pióra na tylnej części szyi powinny tworzyć z czubkiem jakby grzebień.

      Budowa

            Lucerneńskie złotopierśne należą do gołębi średniej wielkości, są mocne i dobrze zbudowane, o lekko opadającej linii grzbietowej i ogona. Także mocne są skrzydła, dobrze przylegające do korpusu, a więc nie mogą obwisać, lecz spoczywać na ogonie.

            Najbardziej charakterystyczna jest budowa głowy. Dziób powinien być stosunkowo krótki, wyraźnie w kształcie klina, w budowie odziedziczony od mewek, czoło szerokie. Woskówki ułożone są w kształcie litery „V” umiarkowanie roz­winięte. Patrząc z profilu linia biegnie bez załamań od początku dzioba przez czoło, ciemię i zakończenie głowy, którym jest czubek. Tworzy ona jakby odwróconą i poziomo położoną literę „S”, mocno jednak spłaszczoną. U lucerneńskich złotopierśnych głowa jest stosunkowo krótsza, niż np. u lucerneńskich jednobarwnych.

            Jak wszystkie lucerneńskie gołębie, również lucerneński złotopierśny ma na głowie czubek, który nie powinien wychodzić ponad linię ciemienia ani też być za nisko osadzony. Pióra na tylnej części szyi powinny tworzyć z czubkiem tzw. w żargonie hodowców gołębi grzebień. Krzywy czubek, ubogi i przeźroczysty grzebień uważa się za wadę.

            Lucerneńskie złotopierśne mają tzw. spodenki. Kilka małych piór na palcach nie jest jednak wadą, ale wadą jest brak spodenek. Mają też średniej długości szyję, stopniowo zwężającą się w kierunku głowy. Podgardle musi być wyraźnie i dobrze wykrojone. Pierś powinna być nieco wy­sunięta do przodu i szeroka. Również plecy po­winny być sze­rokie w ramionach.

      Kolory

      Lucerneński złotopierśny jest najbardziej popularną od­mianą barwną gołębi lucerneńskich. Ho­dowany jest je­­dy­nie w odmia­nie niebiesko-mą­­czastej, z pa­­sa­mi, bez pasów oraz z regularną grochowatością na tarczach skrzy­deł. Ogon, przede wszystkim  lot­ki są nieco ciemniejsze. Na ogonie wyraźnie widoczny jest ciemniejszy pas.  

            U lucerneńskich złotopierś­nych charakterystyczny jest w do­l­nej części szyi oraz na piersi błyszczący złoty kolor.

            Oczy są koloru dojrzałej cze­reśni, a dziób od jasnego do ja­sno­rogowego. Bardzo ciemny dziób uważa się za wadę.

      Błędy w budowie i ubarwieniu

            Do dużych wad w budowie zalicza się: wąską pierś, za wysoką postawę, poziomą linię pleców, za grubą lub za wąską głowę, odstające czoło, za długi lub za ubogi dziób, ubogi i głęboko osadzony, krzywy lub otwarty czubek, ubogie upierzenie nóg, upierzone palce. 

            Do wad w ubarwieniu zalicza się: modry nalot na kolorze podstawowym, złotą tylną część szyi, rdzę na pasach i grochowatości, pokazujący się trzeci pas, całkowicie białe plecy, sitowatość na ogonie i klinie.

      Charakter

            Lucerneńskie złotopierśne – to gołębie o żywym usposobieniu, stosunkowo ruchliwe, jednakże spokojne, nie szukające zaczepek z innymi gołębiami. Można je trzymać z mewkami, lub innymi niezbyt dużymi gołębiami, np. szpakami, mnichami turgawskimi, czy gilami.

      Hodowla i występujące trudności

            Hodowla lucerneńskich złotopierśnych nie jest trudna. Gołębie lucerneńskie zjadają każdą urozmaiconą mieszankę złożoną z ziaren. Nie może to być jednak mieszanka uboga, bowiem w przeciwnym wy­padku złoty kolor na pier­si nie będzie dość intensywny, zaś niebiesko-mączny ko­lor matowy.

            Niektórzy hodowcy skarżą się, że lucerneńskie nie potrafią wykarmić swo­ich młodych i dlatego istnieje potrzeba korzystania z mamek. Nie potwierdzam tego zdania. Zarówno zło­topierśne, jak i jednokolorowe lucerneńskie u autora ni­niejszego artykułu dobrze karmą swo­je młode i nie istnieje potrzeba podkładania młodych innym gołębiom. Nie są jednak zbyt płodne. Jednakże ich aktywność płciowa – jak wynika z obserwacji – ma charakter osobniczy.

            Lucerneńskie złotopierśne dobrze znoszą mrozy, gorzej zaś jesienne słoty.

           Młodym gołębiom lucerneńskim nakładamy obrączkę o średnicy 9 milimetrów.

       

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      piątek, 03 grudnia 2010 07:34
  • środa, 05 maja 2010
    • Turyńska jaskółka

      Pochodzenie

            Turyńska jaskółka, obok turyńskiej czajki jest najbardziej typowym gołębiem, nale­żącym do grupy 5, wyhodowanym w Turyngii w Niemczech. Ludność zamieszkująca wioski rozsiane w tzw. Turyńskim Lesie od dawna z upodobaniem hodowała gołębie barwne, dobrze latające i chętnie żerujące w polu. Prawdopodobnie były już hodowane w końcu XVII wieku (E. Zurth, Unsere Tauben. Die Farbentauben, Reutlingen). Dawniej hodowano w Turyngii jaskółki gładkonogie oraz łapciaste. Obecnie wzorzec turyńskiej jaskółki przewiduje tylko gołębie gładkonogie. O ile jaskółki turyńskie nie powinny mieć żadnych piór i ozdób na nogach, to w przypadku upierzenia głowy dopuszcza się jaskółki gładkogłowe i z koronką, zakończoną rozetami. W hodowlach przeważają jaskółki koroniaste. 

      Budowa

           Turyńska jaskółka jest gołębiem silnym, typu polnego, o prawie poziomej postawie. U jaskółek turyńskich pierś powinna być szeroka, zaokrąglona i silna, szyja zaś średniej długości i zwężająca się w kie­runku głowy. Cały korpus jest nieco wydłużony, nogi zaś  średniej długości. Kolor pazurków jest bez znaczenia. Ple­cy przykrywają długie i zwarte skrzydła, z których jaskółki potrafią w locie uczynić bardzo dobry użytek.

            Patrząc z boku, głowa powinna być nieco wydłużona i wysklepiona. Czoło powinno być szerokie i podniesione. Wzo­­rzec przewiduje oczy wyłącznie ciemne, otoczone wąskimi brwiami, od koloru cielistego do czerwonego.

            Bardzo ważny jest prawidłowy kolor średniej wielkości dzioba. Dolna część dzioba jest zawsze koloru cielistego. U jaskółek czerwonych i żółtych dziób jest koloru cielistego, u czarnych, niebieskich i niebieskich grochowych górna część dzioba powinna być czarna. Ciemno rogowy dziób mają jaskółki niebieskopłowe, grochowe niebieskopłowe, czerwonopłowe oraz grochowe czerwonopłowe. U żółtopłowych i grochowych żółto­płowych gołębi dziób jest jasno rogowy. Woskówki są słabo rozwinięte, biało przy­pudrowane. Podgardle powinno być dobrze wykrojone.

            Wadą jest za krótka, słaba lub wąska figura, wąska, krzywa lub kolorowa koronka, nierówne rozety, u czerwonych i żółtych przebarwiona górna część dzioba, a przy niebieskich i czarnych blada górna część dzioba.

            W hodowli jaskółek należy zwracać uwagę na jakość upierzenia, które powinno być dobrze rozwinięte, gładkie, przylegające. Tzw. pióra tłuszczowe (Schmalz­kiele) są dopuszczalne. U czarnych, czerwonych i żółtych powoduje nasycenie koloru i połyk piór na tarczach skrzydeł. Ogon powinien być zwarty i dłuższy od skrzydeł.

      Rysunek i kolory

            Turyńskie jaskółki mają rysunek typowy dla gołębi zwanych jaskółkami (norymberskie jaskółki, saksońskie jaskółki). Kolorowa jest krymka oraz skrzydła wraz z piórami kciuka, z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Za mały lub otwarty rysunek serca jest wadą. Linia między bielą a koloro­wą krymką powinna przebiegać od kąta dzioba, poprzez oczy lub pod oczyma, aż do tyłu głowy, gdzie styka się z białą koronką. U gołębi bez koronki krymka powinna być dobrze zaokrąglona z tyłu głowy.

            Turyńskie jaskółki hodowane są w bogatej palecie barw. Autor opra­cowania pt.: Die Thüringer Schwalben  (B. Herold, H. Ilmen, Die Thüringen Farbentauben, Reutlingen 2005) podaje, że obecnie jaskółki turyńskie hodowane są w 26. odmianach barwnych. Znane są jaskółki czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami oraz bez pasów, niebieskopłowe z ciemnymi pasami, a także bez pasów, czerwonopłowe, żółtopłowe, grochowe niebieskie, grochowe niebieskopłowe, grochowe czerwonopłowe, grochowe żółtopłowe, niebieskie brązowo łuskowate, niebieskie siarkowo łuskowate, niebieskie różowo łuskowate, czarne, czerwone, żółte, niebieskie i niebieskopłowe z białymi pasami, a także biało łuskowate. 

            Najbardziej zgodną z wzorcem budowę mają jaskółki czarne. Niewiele ustępują im jaskółki czerwone i żółte. Kolor czarny, czerwony, żółty powinien być czysty oraz intensywnie połyskujący. U gołębi czarnych, czerwonych, żółtych, w tym również z białymi pasami i białą łuskowatością wymaga się, aby pióra pod skrzydłami również były ko­­lorowe. Pojedyncze białe pióra są dozwolone. U gołębi o innym ubarwieniu kolor piór pod skrzydłami ma mniejsze znaczenie. U gołębi niebieskich i niebieskopłowych kolor musi być równomiernie rozłożony, a lotki przy złożonych skrzydłach możliwie ciemne.

      U wszystkich gołębi pasiastych pasy powinny być wąskie, równolegle biegnące, przebiegające przez całą szerokość tarczy skrzydła.  

            Rzadko spotyka się jaskółki czerwonopłowe, żółtopłowe, oraz grochowe czerwonopłowe i żółtopłowe. Tarcze u gołębi w tych kolorach muszą być czyste, a lotki jasne. Jeszcze większą rzadkością są turyńskie jaskółki niebieskie brązowo łuskowate i siarkowo łuskowate, z czarnym obrzeżeniem. Niebieskie różowo łuskowate mają białe łuski o nieco czerwonawym nalocie zarówno na łuskach, jak i pasach.

            W upierzeniu u gołębi jednolicie czarnych, czerwonych i żółtych – jak już zostało powiedziane – wadą są liczne białe pióra pod skrzydłami, białe pióra kciuka oraz kolorowe pióra na białym upierzeniu, a także matowe lub nieczyste kolory. U jednolicie ubarwionych wadą są także lekko zaznaczające się pasy, u pasiastych zaś  rdza na pasach, trzcinowatość na lotkach. U biało pasiastych i biało łuskowatych przy złożonych skrzydłach widoczna trzcinowatość jest wadą. Wadą jest u niebieskich z białymi pasami brak czarnego obrzeżenia pasów od strony ogona. Wadą jest także pokazujący się trzeci pas u niebieskich i płowych.

            Turyńskim jaskółkom nakładamy obrączkę numer 8.

       

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      środa, 05 maja 2010 15:11
  • niedziela, 25 października 2009
    • Szpaki

           Szpaki, chociaż gołębie, trochę przypominają kolorem swoich imienników (sturnus vulgaris), znanych w całej Europie, a przysparzających wiele kłopotów sadownikom. Ale niczym więcej nie przypominają szpaków, przylatujących wczesną wiosną do parków i naszych ogrodów, gnieżdżących się w dziuplach starych drzew oraz w odpowiednio przygotowanych dla nich budkach.

          Szpaki, należące do grupy V – barwne, znane już były w XVI wieku w Schwarzwaldzie w Niemczech. Stąd rozprzestrzeniły się na południowe Niemcy, a następnie na wszystkie regiony nad Renem i Łabą. Obecnie hodowane są w całej Europie. W południowych Niemczech hodowano przede wszystkim czarne szpaki. W Turyngii, gdzie powstało wiele ras gołębi, szczególnie kolorowych, wyhodowano szpaki niebieskie. O popularności szpaków niechaj świadczy fakt, że klub hodowców szpaków liczy w Niemczech około 250 członków.

           Na wystawach w Polsce od pewnego czasu pokazywane są nieliczne okazy szpaków, głównie szpaki czarne z ciemnymi głowami oraz szpaki łyski. Ale hodowane są już także szpaki o rysunku mnisim.

      Budowa

      Szpaki, niezależnie od barwy, są gołębiami typu polnego. Chociaż są to gołębie niezbyt duże, to jednak mocne, zwinne w locie, przede wszystkim bardzo czujne. Nie łatwo dają się zaskoczyć drapieżnikom. Nawet w gołębniku są czujne, a niezbyt zwinny hodowca ma duże kłopoty ze złapaniem swoich ptaków.

           Poszczególne odmiany nieco różnią się w budowie od siebie. Najstarsza odmiana szpaka ciemnogłowego jest dosyć przysadzista o nieco wysuniętej piersi. Szpaki łyski mają stosunkowo wydłużony korpus, a jako, że zawsze są gotowe do lotu, noszą głowę nieco wysuniętą do przodu. Pierś także musi być nieco wysunięta do przodu. Zresztą przypominają nieco budową pokrewne im gołębie, a mianowicie południowoniemieckie łyski. Z grupy szpaków szpaki mnichy są najdrobniejsze, ale za to o najbardziej ciekawym rysunku.

          Głowa szpaka powinna być podłużnie zaokrąglona, o lekko wysklepionym czole i ciemieniu. Szpaki z kolorowymi głowami nie posiadają na głowie żadnej ozdoby z piór. Łyski mają stojącą koronkę zakończoną rozetami, szpaki mnichy zaś czubek. Ze względu na ozdoby z piór, wydaje się, że głowa u łysków i mnichów jest bardziej płaska aniżeli u szpaków z ciemnymi głowami. U szpaków z ciemnymi głowami oczy są ognistoczerwone, u pozostałych ciemne. Tzw. oczy złamane, a więc niejednolicie kolorowe są dużym błędem. Oczy powinny być obramowane wąskimi i mało widocznymi brwiami, u mnichów i łysków od jasno cielistych do czerwonych, u ciemnogłowych odmian ciemna.

           Dziób o średniej długości, osadzony jest w głowie pod kątem rozwartym, najmniejszym u ciemnogłowych, a najbardziej rozwartym u szpaków mnichów. Kolor dzioba jest także zróżnicowany. U wszystkich odmian mnichów, a także u ciemnogłowych czerwonych i żółtych powinien być zdecydowanie cielisty, u łysków górna część dzioba cielista, zaś dolna część czarna. U pozostałych odmian czarny. 

           Podgardle powinno być dobrze wykrojone, szczególnie u ciemnogłowych. Szyja u wszyst­kich odmian jest średnio długa, w okolicy ramion dobrze wypełniona i rozszerzająca się w kierunku dobrze zaokrąglonej piersi. Szpaki o zapadniętych piersiach powinny być usuwane z hodowli. Podobnie dość długie plecy powinny być zaokrąglone i nieco opadające, szczególnie u szpaków mnichów, w kierunku ogona.

           Szpaki, jak wszystkie gołębie należące do grupy V, mają dość długie skrzydła, dające im zwinność i sprawność w locie. Bezwzględnie powinny spoczywać na długim i zwartym ogonie. Całe upierzenie musi być zwarte, przylegające do tułowia, głowy i szyi.

      Szpaki stoją na stosunkowo krótkich, zawsze nieupierzonych, koloru czerwonego nogach. Tylko u gołębi młodych dopuszcza się nieco ciemne nogi. Obowiązkowo pazurki muszą być czarne, a jedynie u mnichów jasne.

      Rysunek i kolory

           Wszystkie szpaki bezwzględnie muszą być kolorowe, mieć białe pasy i księżyc na piersiach, lub białą wstęgę, poprzetykaną czarnymi punkcikami o szerokości około 15 mm. Powinna znajdować się wokół szyi i z tyłu zbiegać się z rysunkiem tzw. serca. Księżyc zaś znajdować się powinien w dolnej części szyi. Powstaje on dzięki piórom, które w tym miejscu mają białe końcówki z delikatną, czarną i połyskującą zielono obwódką. Półksiężyc powinien być około 3 cm szeroki i podwójnie długi. Musi się u góry i u dołu wyraźnie odcinać od podstawowej barwy, być bez luk, a końce półksiężyca powinny mieć ostre zakończenia, które nie mogą sięgać do tylnej części szyi. Rysunek sięgający na tylną część szyi i na piersi jest błędem.  Pasy powinny być czysto białe, wąskie, bez przerw, biegnące przez całą szerokość tarcz, na górze w miarę możliwości  rozdzielone (zob. rys. nr 1).

      Znane są szpaki czarne, niebieskie, czerwone i żółte. Te cztery kolory dają z czterema różnymi rysunkami dwadzieścia sześć odmian barwnych. Można wszystkie odmiany opisać w odniesieniu do kolorów, jednakże opis taki nie będzie przejrzysty. Znacznie lepsze jest odwołanie się do występujących u szpaków czterech podstawowych rysunków (zob. rysunek nr 2).

      Szpaki z białymi pasami, bez dodatkowego rysunku na tarczach skrzydeł występują w czterech wariantach: szpaki ciemnogłowe, z białym ogonem, łyski i mnichy.

      1. Szpaki ciemnogłowe charakteryzują się tym, że nie mają na głowie żadnego rysunku. Pióra ciemnogłowych czarnych powinny mieć zielony połysk, bez dodatku koloru brązowego i sitowatości na lotkach i ogonie. Kolor niebieskich ciemnogłowych powinien być czysty, na skrzydłach równomiernie rozłożony, lotki zaś powinny być tak jasne, jak to tylko możliwe. Rysunek na skrzydłach u ciemnogłowych niebieskich biało łuskowatych powinien być wyraźny. Białe łuski obowiązkowo muszą mieć czarne obrzeżenie. Barwa u ciemnogłowych czerwonych i żółtych powinna być czyta, zdecydowana.

      2. Znane są białogony czarne, niebieskieniebieskie biało łuskowate. Nad woskówkami znajduje się małe białe czółko, w ogonie zaś powinno być dwanaście białych sterówek. Klin powinien być kolorowy, pokrywa ogona biała.

      3. Pięknie prezentują się łyski. Występują w kolorze czarnym, niebieskim. Niebieskie mogą być również biało łuskowate. Jak nazwa wskazuje, łyski powinny mieć białą łyskę, która jest odgraniczona prostą linią, biegnącą od kąta dzioba przez oczy lub przez ich dolną krawędź i sięgać do koronki, zakończonej rozetami. Łyska musi być biała na całej szerokości i długości. Muszka między kątem dzioba a okiem jest pożądana, ale nie wymagana.

      4. Coraz większą popularnością cieszą się ostatnio szpaki mnichy. Obowiązkowo muszą mieć wyraźny rysunek mnicha, a więc białą głowę, od 7 do 9 lotek zewnętrznych, ogon z pokrywą i klinem. Wszystkie linie rozgraniczające biel od koloru powinny być wyraźne. Szpaki mnichy mają wąski i wysoko osadzony spiczasty czubek. Znane są mnichy czarne niebieskie i niebiesko łuskowate.

           Odmianą szpaka ciemnogłowego są szpaki marmurkowe. U marmurkowych tarcze skrzydeł powinny być z możliwie małymi, białymi łuskami w kształcie trójkąta. Łuskowatość powinna być równomierna na całych tarczach. Lotki pierwszego rzędu obowiązkowo muszą mieć rysunek zięby. Szpaki marmurkowe mogą być także białogonami, łyskami i mnichami. U wszystkich odmian marmurkowych podstawowym kolorem jest czerń.

           Odmianą szpaka ciemnogłowego są także szpaki srebrno łuskowate. Srebrno łuskowate mają na szyi białą wstęgę poprzetykaną czarnymi punkcikami, o szerokości ok. 15 mm. Tarcze na skrzydłach są białe, lecz każde pióro zakończone jest rysunkiem podobnym do grotu strzały w kolorze czarnym lub niebieskim. Serce i górna część grzbietu powinny mieć ten sam rysunek. Rysunek zięby na lotkach u czarnych jest obowiązkowy. Szpaki srebrno łuskowate występują w kolorze czarnym i niebieskim. Niebieskie niekoniecznie muszą mieć na lotkach rysunku zięby.

           Dużymi błędami w budowie jest słaba budowa, upierzone nogi, słaby lub źle usytuowany czubek lub koronka. Dużymi błędami w kolorze są: zbyt ciemny kolor niebieski, matowy czarny, bez połysku, rdza na księżycu i pasach, widoczna sitowatość na lotkach. Dużymi błędami w rysunku są: brak rysunku zięby u odmian, które ten rysunek mieć powinny, za jasna łuskowatość u łuskowatych; wadliwa łyska, ciemna górna część dzioba u łysków, krzywa lub wąska koronka bez rozet; u białogonów brak białego czółka oraz mniej niż dwanaście białych sterówek; u mnichów dużo białych piór przy odbycie, mniej niż 7 i więcej niż 9 białych lotek (Różnica między ilością białych lotek w skrzydłach nie może być większa aniżeli dwa pióra), szeroki czubek, plamisty dziób.

      Uwagi

           Hodowla szpaków jest łatwa i niełatwa. Łatwa, bo są to gołębie żywotne, dość płochliwe i dlatego trudno je złapać drapieżnikom. Trudna, bowiem u niektórych odmian, szczególnie u  srebrno łuskowatych niełatwo osiągnąć właściwy rysunek. Pomimo tego warto się potrudzić, aby mieć w swoim gołębniku ciekawe odmiany.

      Posiadam szpaki: czarne łyski, szpaki ciemnogłowe niebieskie biało łuskowate oraz srebrno łuskowate, mnichy niebieskie srebrno łuskowate.

      Szpakom nakładamy obrączkę nr 7.

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      niedziela, 25 października 2009 14:52
  • sobota, 26 września 2009
    • Frankoński tarczowy

           Gołębie z barwnymi tarczami na skrzydłach znane są w Europie od około pół tysiąca lat. Ze względu na ciekawy i oryginalny rysunek, są chętnie hodowane. W grupie pierwszej mamy śląskiego tarczowego. Z pośród garłaczy coraz większą popularność zyskuje voorburski tarczowy. Wiele odmian mewek ma barwne tarcze na skrzydłach. W grupie piątej (barwne) chętnie hodowane są frankońskie, turyńskie, saksońskie, południowoniemieckie, lucerneńskie tarczowe. Pod wieloma względami bardzo oryginalny jest frankoński tarczowy, licznie występujący w gołębnikach nie tylko na terenie Frankonii, ale także w innych krajach, w tym również w Polsce, tu jednak nie zawsze są to gołębie wysokiej klasy.

           Frankoński tarczowy, jak nazwa wskazuje, pochodzi ze starej, historycznej krainy w Niemczech, od której dawniej nazwę w krajach arabskich wzięło wszystko co niemieckie. We Frankonii powstało kilka ras gołębi i trudno dokonać wyboru, która z nich jest najpiękniejsza. Miłośnicy bagdet zachwycają się bagdetą norymberską, chociaż w swojej ojczyźnie cieszy się coraz mniejszym zainteresowaniem. Coraz bardziej popularna staje się bagdeta frankońska. Dużym zainteresowaniem cieszą się frankońskie turkoty, hodowane w licznych odmianach barwnych. Z pośród gołębi grupy piątej najczęściej hodowane są norymberskie skowronki oraz frankońskie tarczowe, chociaż także inne zasługują na uwagę.

      Początki hodowli frankońskich tarczowych sięgają początków XIX wieku. Wielu autorów utrzymuje, że powstały one ze skrzyżowania kilku ras, z których dużą rolę odegrały norymberskie jaskółki oraz mewki z Aachen. Rasy te charakteryzują się niezwykłą intensywnością barw na tarczach skrzydeł, szczególnie u gołębi czarnych, czerwonych i żółtych. I tego wymaga się także od frankońskich tarczowych.

      Budowa

           Jeśli można mówić o pewnych kanonach budowy regionalnych ras gołębi, szczególnie w grupie gołębi barwnych, to niewątpliwie frankoński tarczowy mieści się w kanonie barwnych gołębi typu polnego, pochodzących z Frankonii. Wiele wspólnego mają z sobą: frankoński tarczowy, frankoński srokacz sercaty, frankoński polny, bernardyński srokacz, a także – chociaż trochę może w mniejszym stopniu – norymberski skowronek. W budowie są one podobne, za to zdecydowanie różnią się w rysunku i ubarwieniu.

           W wypadku frankońskiego tarczowego mamy do czynienia z gołębiem typu polnego o mocnej budowie, pomimo tego jednak bardzo eleganckiego. To gołąb stosunkowo długi, stojący na średnio wysokich, zdecydowanie ciemnoczerwonych nogach. Szyja jest średniej długości, czym bliżej głowy tym bardziej wysmukła, podgardle zaś głęboko wycięte. Pierś powinna być pełna, dobrze zaokrąglona i umięśniona, a plecy lekko opadające. Elegancji frankońskim tarczowym dodają stosunkowo długie, dobrze zwarte skrzydła i ogon.

           Wzrok u frankońskich tarczowych przykuwa głowa, która powinna być dobrze wysklepiona, zaokrąglona, niezbyt szeroka, z centralnie umieszczonymi ciemnymi oczyma, obramowanymi podwójną, ogniście czerwoną brwią. Patrząc z profilu, linia obrysu głowy nie może mieć żadnych załamań. Nawet tuż za głową tzw. końska szyja jest błędem. Dziób powinien być średniej długości, cienki, koloru cielistego, dobrze przekrwiony u nasady, woskówki zaś gład­kie i dobrze przypudrowane.

           Frankońskie tarczowe nie posiadają żadnych ozdób z piór. Są zawsze gładkogłowe i gładkonogie. Koronka, czubek lub pończoszki są dyskwalifikującą wadą.

      Rysunek i kolor

           Rysunek frankońskich tarczowych jest prawie identyczny z rysunkiem wszystkich innych gołębi tarczowych. Podstawowym kolorem jest biel, kolorowe są tylko tarcze na skrzydłach oraz cztery pióra kciuka. Kolorowe pióra na podudziu i korpusie są dużą wadą. Bardzo ważne jest, aby pióra kciuka były kolorowe. Brak tego szczegółu w rysunku jest dużą wadą. Gołębie bez kolorowych piór kciuka nie tylko nie powinny się znaleźć na wystawach, ale trzeba je zdecydowanie eliminować z hodowli. Lotki pierwszego rzędu powinny być białe w liczbie od ośmiu do dziesięciu. Mniej lub więcej białych lotek powoduje zniekształcenie pięknego owalnego rysunku tarcz.

      To co przyciąga również wzrok u frankońskich tarczowych – to intensywne barwy tarcz skrzydłowych. Całe upierzenie u frankońskich tarczowych jest ściśle przylegające, szczególnie jednak przylegające jest upierzenie skrzydeł. Charakterystyczne jest występowanie u frankońskich tarczowych tzw. piór tłuszczowych, zdecydowanie przepojonych żółtym tłuszczem. Znajdują się one pod skrzydłami, w tylnej części korpusu. Brak tych piór jest wadą dyskwalifikującą. To dzięki ich obecności, kolory na tarczach skrzydeł u frankońskich tarczowych są niezwykle intensywne. Frankońskie tarczowe hodowane są w następujących odmianach barwnych: czarne, czerwone, żółte, niebieskie bez i z pasami czarnymi lub białymi, niebieskie grochowe, niebieskopłowe bez i z pasami, czerwonopłowe i żółtopłowe z ciemnymi pasami, grochowe ­niebieskopłowe, czerwonopłowe i żółtopłowe. Dzięki piórom tłuszczowym, nawet gołębie płowe są nieco ciemniejsze aniżeli takie same gołębie, lecz bez piór tłuszczowych, np. u tarczowych saksońskich. Pióra u czarnych frankońskich tarczowych połyskują zielonkawo, u czerwonych zaś jak skrzydła chrabąszcza. Białe pasy na skrzydłach u niebieskich mają delikatne obrzeżenie. Gołębie w kolorze czarnym, czerwonym i żółtym pod skrzydłami nie powinny mieć białych piór, a nawet kolor nie powinien być matowy. 

      O czym należy pamiętać?

           Jeśli przy ocenie frankońskich tarczowych bierze się pod uwagę ogólny wygląd, kształt i wielkość korpusu, kolor i rysunek oraz kształt głowy i brwi, przeto zdecydowanie przy selekcji należy brać pod uwagę te szczegóły, które przy ocenie na wystawach będą brane pod uwagę. Ale pamiętać należy także o pewnych specyficznych, charakterystycznych cechach w pogłowiu frankońskich tarczowych.

           Najbardziej dopracowane pod wieloma względami są frankońskie tarczowe czarne. W tej grupie gołębi przy selekcji należy zwracać uwagę na każdy szczegół i nie można kierować się sentymentem. Może się w tej grupie zdarzyć, że brwi poszczególnych osobników będą zbyt szerokie. Ze stada gołębi czerwonych należy eliminować osobniki jasne. Drobne niuanse są dopuszczalne. Szczególnie istotny jest właściwy połysk piór na skrzydłach. Także żółte powinny mieć intensywny połysk. Młode gołębie czarne, szczególnie czerwone i żółte mogą mieć lustra w lotkach drugiego rzędu, ale po wypierzeniu lotki drugiego rzędu muszą mieć jednakowe ubarwienie. Kolorowe powinny być również pióra pod skrzydłami.

           Niewątpliwie najbardziej popularne są czarne frankońskie tarczowe. Ostatnio dużą popularnością cieszą się także niebieskie tarczowe, szczególnie z czarnymi pasami, które powinny być wąskie i biegnące równolegle przez cała skrzydło. W grupie gołębi niebieskich charakterystyczne jest to, że samice są ciemniejsze od samców. Cecha ta jest genetycznie uwarunkowana. A więc hodowca bardzo wcześnie może rozpoznać płeć swoich pupilów.

           Utrzymanie odpowiedniej ilości białych piór w skrzydle oraz kolorowych w skrzydełku nie jest łatwe, dlatego nie powinno się wysoko karać jedno białe piórko w skrzydełku, lub różnicę jednego białego pióra w lotkach między skrzydłami. Dlatego hodowca, zanim dokona złączenia w pary swoje gołębie, powinien dobrze przemyśleć różne możliwości kojarzenia z sobą odpowiednich osobników, aby w gnieździe mogły się po pewnym czasie znaleźć młode, z możliwie najmniejszą ilością wad.         

           Hodowca frankońskich tarczowych powinien dużą wagę przywiązywać do tego, aby jego gołębie miały intensywnie czerwone, wręcz krwawoczerwone dwurzędowe brwi. Uważa się, że jest to cecha, która w szczególny sposób wyróżnia frankońskie tarczowe od pozostałych gołębi tarczowych w grupie piątej.

           Frankońskie tarczowe dobrze wychowują swoje młode, jeśli nie są trzymane w wolierze, chętnie fruwają i lecą w pola.

           Młodym frankońskim tarczowym nakładamy obrączki o średnicy 8 milimetrów.   

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      sobota, 26 września 2009 11:52
  • środa, 11 lutego 2009
    • Norymberski skowronek

       

      Skowronki norymberskie – jak wskazuje nazwa – zostały wyhodowane w Norymberdze i okolicach (Niemcy). Należą do frankońskich gołębi barwnych (grupa 5.) i zdecydowanie różnią się od skowronków koburskich, które zaliczamy do 1. grupy (uformowane).     

      Skowronek norymberski jest gołębiem typu polnego, doskonale dającego sobie radę w czasie żerowania na polach, jak i w czasie powrotu do gołębnika. Większość ptaków drapieżnych jest bezradna wobec ich czujności i zwinności.      

      Norymberski skowronek nie jest zbyt dużym gołębiem. Spotyka się jednak od czasu do czasu osobniki o dość wydłużonej budowie. Norymberskie skowronki o mało zwartej budowie i zbyt duże powinny być eliminowane z hodowli.     

       

      Nogi skowronków są średniej wielkości i nieopierzone. Także szyja jest średniej długości, nieco wysmukła. Natomiast skrzydła powinny być stosunkowo długie, lecz nie sięgające końca, dobrze zwartego ogona i powinny spoczywające na ogonie. Charakterystyczna u skowronków norymberskich jest zaokrąglona i szeroka, dobrze umięśniona pierś. Plecy mogą nieznacznie opadać.       

      Skowronki mają także pięknie zbudowaną głowę. Powinna być zaokrąglona, zawsze bez koronki. Ciemne oczy muszą być obramowane gładkimi, bezwzględnie czerwonymi brwiami. Zbyt blade brwi są wadą. Dziób koloru rogowego powinien być średniej długości, a woskówki gładkie i biało przypudrowane. Dziób nie może być za długi i zdecydowanie ciemny. Jak u wszystkich gołębi pochodzących z Frankonii powinien być przy woskówkach dobrze przekrwawiony.      

      Do dużych błędów w budowie – jak już zostało powiedziane – należy zaliczyć wydłużony korpus, ale także płaską głowę. Skowronki nie mogą stać ani na wysokich, ani też na zbyt niskich nogach.      

      Skowronki norymberskie to jedne z najbardziej kolorowych gołębi. Dobrze przylegające upierzenie jest pod względem kolorystycznym zróżnicowane. Głowa, szyja pierś, brzuch są koloru złocistego, który powinien być intensywny. Podbrzusze jednak może być nieco jaśniejsze. Niewątpliwie gołębie, których kolor podbrzusza jest mocno nasycony, identycznie jak na piersiach, należą do elity. Ogon zaś jest niebieskoszary z ciemniejszą wstęgą. Czarna wstęga jest wadą.      

      Tarcze skrzydeł i plecy są koloru śmietankowego. Hodowane są skowronki bez jakichkolwiek znaków na skrzydłach. Nazywa się takie skowronki młynarzami. Ale mogą też być młynarze z dwoma ciemnymi, wąskimi, prawie czarnymi pasami. Czasem skowronki bez pasów są nieco dłuższe od pozostałych odmian barwnych. Powinno się eliminować takie gołębie z dalszej hodowli. U młynarzy dużą wadą jest za ciemny lub nieczysty kolor tarcz skrzydeł, za szerokie albo brązowe pasy, jak również delikatnie zaznaczający się trzeci pas.      

      Bardzo interesującą odmianą są skowronki, których tarcze są z wyraźnie skowronkowatym wzorem. Cętki i pasy na skrzydłach powinny być prawie czarne. Rysunek barku może być trochę pełniejszy, jednak nie powinien być zlany. Dolna część grzbietu musi być zdecydowanie śmietankowa.      

      Przy wyborze gołębi skowronkowatych do dalszej hodowli, należy przyjrzeć się piórom pokrywowym na tarczach skrzydeł. Koniec pióra powinien być śmietankowy i mieć kształt trójkąta. Poniżej powinien występować kolor czarny, jednakże przy stosinie musi występować wąski pasek koloru śmietankowego. Dwie czarne plamki nie mogą być zbyt długie, bowiem w przeciwnym razie tarcze skrzydeł będą prawie czarne. Czarne i jasne plamki powinny więc być w kształcie trójkątów w stosunku jeden do jednego. Ocena skrzydeł gołębi skowronkowatych powinna więc odbywać przy zamkniętych skrzydłach, a więc swobodnie spoczywających na korpusie. Jeśli odcień skrzydeł przypomina skrzydła skowronka koburskiego, wówczas należy zrezygnować z takiego gołębia przy selekcji stada.     

      Duże wady w umaszczeniu są łatwo zauważalne. Wadami są: zbyt szary nalot na głowie, na spodniej okrywie ogona i udach, policzki lub szyja jasna lub z niebieskim nalotem, głównie brunatne, czekoladowe plamki lub niewyraźna skowronkowatość na tarczach skrzydeł i nieczysty kolor lotek (inny aniżeli śmietankowy). Lotki, czym jaśniejsze tym lepsze.  Zob. wzorce moich gołębi

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      środa, 11 lutego 2009 11:07
  • piątek, 02 stycznia 2009
    • Saksońska czajka

      Czajkami nazywamy gołębie, należące do 5. grupy (barwne). Posiadają one na czole barwną plamkę i kolorowe skrzydła. W Niemczech najbardziej znane są czajki turyńskie (Zob. Woliera 3/2008), oraz czajki saksońskie, mniej zaś czeskie. W Niemczech czajkami czeskimi nazywa się czajki z naprzemian białymi i kolorowymi piórami na tarczach skrzydeł. Posiadają one w Niemczech, jak i w Polsce odrębny od czajek saksońskich wzorzec.      

       

      Dzisiaj czajkami saksońskimi nazywamy pewne lokalne rasy, które jeszcze niedawno posiadały swoje odrębne nazwy. Do saksońskich czajek zaliczymy właściwą czajkę saksońską, wyhodowaną w Saksonii, głównie w Górnych Rudawach, ale także czajkę ryżową, wyhodowaną w Łużycach Górnych oraz czajkę śląską. Dawna czajka śląska, bez koronki, a także czajka ryżowa, została włączona do wzorca czajki saksońskiej. Jednakże często się zdarza, że w Niemczech wśród hodowców rozróżnia się jeszcze tradycyjnie pomiędzy czajką saksońską, zawsze z koronką, a czajką śląską, zawsze bez koronki. Łużyczanie zaś z dumą mówią o swojej czajce, nazwanej w polskim wzorcu, czajką ryżową. Kiedyś występowały także czajki bez czółka, jednakże współczesny wzorzec taką odmianę wyklucza.      

      Nazwa czajka nie jest ekwiwalentem niemieckiej nazwy: Flügeltaube. Gołębie z kolorowym czółkiem i skrzydłami nazywamy czajkami – zdaje się – za naszymi południowymi sąsiadami, Czechami, którzy nazywają gołębia z czółkiem i kolorowymi skrzydłami – čejka     

      Czajka saksońska jest silnym, o niskiej postawie gołębiem typu polnego. Głowa czajki jest nieco wydłużona, wyraźnie wysklepiona, a czoło umiarkowanie wysokie. Według wzorca czajka saksońska może mieć  stojącą koronkę, wyraźnie zakończoną rozetami, albo może być gładkogłowa (czajka śląska oraz czajka ryżowa). Koronka musi być gęsta, bez ubytków, stojąca i możliwie równa.  Słabo rozwinięta koronka, w dodatku bez rozet, lub krzywo osadzona, jest poważną wadą. W głowie na tle białych piór wyraźnie dostrzegalne są żywe, ciemne oczy, obrzeżone brwią. Brew może być cielista, jednakże u odmiany czarnej, czerwonej i żółtej powinna być czerwona.      

      Saksońska czajka ma dziób średniej wielkości. Dolna część dzioba bezwzględnie musi być koloru cielistego, jednakże górna część dzioba u czarnych czarna, u niebieskich ciemna, u czerwonych i żółtych koloru cielistego, u niebieskopłowych i grochowych niebieskopłowych jasnorogowa. Jakiekolwiek odchylenia od tej zasady, a więc głównie  plamista dolna część dzioba oraz plamki na dziobie u czerwonych i żółtych na górnej części dzioba, uważa się za duży błąd.     

       

      Jeśli saksońska czajka ma być silnym, o niskiej, zwartej postawie gołębiem typu polnego, to jest oczywiste, że szyja z dobrze zaokrąglonym podgardlem musi być średniej długości, dobrze wypełniona i szeroka, pierś zaś wysklepiona, nieco wysunięta do przodu. Długa i wąska szyja, zapadnięta pierś są wadą dyskwalifikującą gołębia.       

      Plecy saksońskiej czajki są stosunkowo długie i szerokie, szczególnie w ramionach i lekko opadające. Jeśli do tego dodamy, że skrzydła powinny być także długie, silne, przede wszystkim szerokie, a ogon zwarty, wówczas przed oczyma naszymi jawi się gołąb harmonijnie zbudowany, chociaż krępy, silny, stojący na niskich, szeroko rozstawionych nogach. Nogi, wraz z udami muszą być zawsze upierzone, upierzenie zaś nóg tworzy szerokie, bogate w pióra łapcie. Braki w upierzeniu łapci, lub krótkie pióra w łapciach uważa się za duży błąd.       

      Podobnie jak u turyńskiej czajki, podstawowym kolorem u czajki saksońskiej jest zdecydowana biel. Kolorowe są: czółko, łapcie i skrzydła z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Łapcie powinny być zdecydowanie kolorowe, ale pióra na udach muszą być białe. Kilka kolorowych piór na udach nie uznaje się za wadę. Czółko powinno być wąsko osadzone przy biało przypudrowanych, gładkich woskówkach, ale ku górze rozszerzające się, a więc w kształcie gruszki. Sięgać może najwyżej środka oczu, natomiast nie może bokami dotykać brzegów brwi.     

      U czajki saksońskiej – również  jak u czajki turyńskiej, chociaż może w nieco mniejszym stopniu –  spotykamy się z bogactwem kolorów. Saksońskie czajki hodowane są w następujących, podstawowych kolorach: czarnym, czerwonym, żółtym i niebieskim. Wymaga się, aby kolory były zdecydowane, czyste i nasycone, bez jakichkolwiek niewłaściwych odcieni. Czajki czarne, żółte, czerwone i niebieskie mają białe pasy na skrzydłach. Takie są najbardziej popularne. Czajki niebieskie mogą też być z czarnymi, a niebieskopłowe z ciemnymi pasami. Ale występują także czajki czarne, czerwone, żółte, niebieskie i niebieskopłowe bez jakichkolwiek pasów. Dawniej czajki niebieskopłowe nazywano czajkami srebrnymi (np. H. Marks, Farbentaube, 1973; oraz  S. Petržilka, M. Tyllar, Holuby, 1995). Obecnie wzorzec mówi o czajkach niebieskopłowych.     

      Często spotykane są także saksońskie czajki z białymi łuskami na skrzydłach. Czarne łuskowate obowiązkowo powinny mieć rysunek zięby na lotkach. Ponadto niebieskie i niebieskopłowe czajki mogą mieć tarcze grochowe. Od pewnego czasu na wystawach można zobaczyć czajki o delikatnym, różowo-siarkowym kolorze, a także miedziane. Kolor czarny, czerwony i żółty powinien być czysty i błyszczący, a niebieski i niebieskopłowy jasny i równomiernie rozłożony; łuskowate zaś z zewnętrznie przebarwionymi lotkami. Białe pasy obowiązkowo powinny być czyste, bez rudego nalotu,  możliwie wąskie, o prostej linii, przechodzące równolegle przez całe skrzydła. Białe pasy u niebieskich i niebieskopłowych posiadają delikatne, ciemne obrzeżenie od strony ogona.      

       Osobnego omówienia wymagają tzw. czajki ryżowe, głównie hodowane w Łużycach Górnych. Ich polska nazwa nie jest przekładem niemieckiej, ale doskonale opisuje te interesujące gołębie. Występują one jedynie w dwóch kolorach: czerwonym i żółtym. Właściwie czajki ryżowe mają tarcze grochowe. Plamy powinny być możliwie duże, przeto jaśniejsze końce piór małe, dlatego skrzydła czajek łużycko-saksońskich wyglądają, jakby zostały posypane ryżem. Pigment na lotkach występuje jedynie wzdłuż stosiny, co sprawia, że przy złożonych skrzydłach lotki są jasne. Także łapcie są jasne, lecz nie mogą być białe. Górna część dzioba jest ciemna lub jasnorogowa.      

      Populacja czajek ryżowych nie jest zbyt duża i trudno namówić hodowców czajek łużyckich do ich sprzedaży.     

      Jest rzeczą oczywistą, że czajki saksońskie jako gołębie barwne, muszą mieć prawidłowy rysunek i kolor. Jednakże pamiętać należy o pewnych prawidłowościach, występujących w populacji czajek saksońskich. Otóż kolor czarny, czerwony i żółty u czajek z białymi pasami oraz z białymi łuskami na tarczach skrzydeł nie jest tak intensywny i błyszczący, jak u czajek z jednolitymi tarczami na skrzydłach. Ponadto kolor niebieski u samic jest nieco ciemniejszy aniżeli u samców. Prawidłowość ta jest genetycznie uwarunkowana. Młode czajki  nie posiadają białych pasów, pokazują się one nieco później, w czasie pierwszego pierzenia. Trzeci pas na skrzydłach czajek jednokolorowych (bez białych łusek) jest dużą wadą.       

      Od czajek saksońskich wymaga się, aby miały duże, pełne łapcie. Takie łapcie nie tylko utrudniają chodzenie, dojście do karmika z ziarnem, ale bardzo często ulegają zniszczeniu. Najlepiej czajki trzymać osobno, albo z innymi łapciastymi gołębiami. Wejście do miejsca gniazdowania powinno być dostatecznie szerokie, a przede wszystkim odpowiednio usytuowane powinny być miejsca spoczynku. Najlepiej, aby miały one kształt koła, umieszczonego w odpowiedniej odległości od ściany (około 25 cm).      

      Pióra w łapciach dość często łamią się, ale zjawisko to nie występuje, kiedy gołębie są właściwie, optymalnie karmione i otrzymują odpowiednią ilość składników mineralnych, albo w gotowych preparatach, albo w czystej, odpowiednio rozdrobnionej glinie, którą gołębie najchętniej zjadają i to w dość dużych ilościach.  

      Posiadam czajki czerwone bez pasów, niebieskie z czarnymi pasami, białymi pasami i grochowe niebieskie (wszystkie bez koronek) 

      Czajkom saksońskim nakładamy obrączkę o średnicy 11 milimetrów. 

       

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      piątek, 02 stycznia 2009 11:13
  • poniedziałek, 22 grudnia 2008
    • Saksoński łysek dwuczuby

      Ojczyzną saksońskiego łyska dwuczubego jest Saksonia. Po raz pierwszy opisany został w 1837 roku w książce G. Neumeister’a pt.: Das Ganze der Taubenzucht. Saksoński łysek dwuczuby jest więc dość starą rasą i dlatego pokrojowo ustabilizowaną.

      Polska nazwa: łysek dwuczuby nie jest ekwiwalentem niemieckiej nazwy: Sächsische Pfaffentaube (Saksoński klecha), jednakże wiernie opisuje rysunek głowy i występujące na niej ozdoby. O nazwie tego gołębia w języku polskim zadecydował także fakt, że dawniej był on nazywany: Sächsische Blasse (saksoński łysek). Blasse – to biała podłużna plama na głowie konia.

       

      Prawdopodobnie przodkami saksońskiego łyska dwuczubego były turkoty dwuczube i pierwotne formy gołębi zwanych łyskami. Po pierwszych odziedziczyły budowę, po drugich zaś rysunek. Najbardziej typowym przedstawicielem łysków jest południowoniemiecki łysek, który jednak dość znacznie różni się od saksońskiego łyska dwuczubego.

      Saksoński łysek dwuczuby należy do typowych saksońskich gołębi barwnych, które cechuje dość silna budowa, mocna postawa, szerokie i dobrze wypełnione piersi. Jednakże nie jest to gołąb zbyt duży. Takim się może wydawać ze względu na bogate upierzenie. Przede wszystkim jest gołębiem typu polnego o stosunkowo niskiej postawie, dobrze rozwiniętym upierzeniu nóg (ła­pcie).

      Patrząc na gromadkę saksońskich łysków dwuczubach rzucają się w oczy przede wszystkim dwie cechy, a mianowicie bogato upierzone nogi, z dobrze rozwiniętymi piórami sępimi oraz głowa z bogatą w pióra koronką, zakończoną  rozetami i dobrze rozwiniętym goździkiem. Głowa  saksońskich łysków – jak u wszystkich ras saksońskich – jest dobrze zaokrąglona, co nie jest dobrze widoczne z powodu koronki i goździka. Ponadto powinna być szeroka, a przy  swobodnej pozie lekko pochylona do przodu. Może więc się wydawać, że odpoczywający gołąb zajęty jest obserwacją tego, co jest przed jego szeroką i nieco wysuniętą do przodu piersią.

      Oczy saksońskiego łyska dwuczubego są ciemne, brwi wąskie, bardzo jasne lub cieliste, dziób zaś średnio długi, cielisty, jednak u czarnych i niebieskich dolna część dzioba powinna być ciemna. Nie uznaje się za wielki błąd małe, ciemne plamki na górnej części dzioba pod goździkiem u czarnych i niebieskich, szczególnie u starych gołębi. 

       

      Plecy łyska saksońskiego są dość długie i lekko opadające, jednakże ze względu na bogate w pióra łapcie, sprawiające wrażenie, że mamy do czynienia z gołębiem bardzo szerokim, naszej uwadze umyka długość jego korpusu. Głęboko osadzone nogi oraz bogate upierzenie z kolei sprawiają wrażenie, że łysek jest ptakiem o bardzo niskiej postawie i nieco niezdarnym podczas poruszania się. W istocie jego szerokie łapcie sprawiają mu nieco kłopotów przy poruszaniu się i dojściu do karmika z świeżo nasypanym ziarnem. Niektórzy więc hodowcy przed okresem lęgowym skracają łapcie swoim ptakom, jednakże pozbawiają ich wtedy uroku. Ponadto ułatwiając im przez to poruszanie, dają im także możność wyżycia się, a łyski saksońskie są dość czupurne i chętnie zaczepiają się wzajemnie.

      Dużymi błędami w budowie są: za krótka lub słaba budowa korpusu i za wysoka postawa, w upierzeniu zaś za krótkie łapcie, zbyt wąskie pióra w łapciach, wąska lub krzywa koronka, krzywy lub krótki, obwisły goździk. Jednakże goździk nie może przeszkadzać w patrzeniu, a więc nie może opadać na oczy.  

      Rysunek saksońskich łysków dwuczubych nie jest skomplikowany. Biała jest głowa. Linia, rozgraniczająca białą łyskę od barwnej części głowy, biegnie od przedłużenia linii podziału dzioba do koronki. Koronka zaś jest kolorowa, ale goździk biały. Saksoński łysek przybrany jest więc jakby w biały beret lub krymkę z pomponem z przodu. Pozostałe upierzenie jest kolorowe, ale pasy na skrzydłach białe.

      Dużymi błędami w rysunku są: za krótka krymka, nie sięgająca do koronki, krzywa lub za nisko biegnąca linia między bielą a kolorem na głowie, a także braki w pasach,  lub łuskowaniu na tarczach skrzydeł. Pasy powinny biec przez całe tarcze, szczególnie pierwszy pas. Z przerywa­nymi pasami mamy do czynienia wówczas, kiedy niektóre lotki są jednolicie zabarwione.

      Saksońskie łyski nie występują w dużej palecie kolorów. Znane są łyski czarne, czerwone, żółte i niebieskie. Kolory powinny być intensywne i jednolite. W tych czterech kolorach występują także łyski z białym łuskowaniem. Znana jest również odmiana niebieska bez białych pasów, rzadziej jednak hodowana, białe bowiem pasy na kolorowych skrzydłach są niewątpliwie ozdobą saksońskiego łyska dwuczubego.  

      Dużymi błędami w kolorze są: matowe lub niejednolite ubarwienie, szczególnie niebieskawy ogon oraz klin lub brzuch u czerwonych; za jasne plecy lub mocno czerwonawe piersi u niebieskich; jakby spleśniałe lub białe pióra w ogonie, na klinie i w łapciach lub w przedniej części szyi.  

      Posiadam saksońskie łyski dwuczube: żółte, czerwone, niebieskie biało łuskowate i czarne.

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 22 grudnia 2008 06:56
  • piątek, 12 grudnia 2008
    • Saksoński tarczowy

       

      Gołębie barwne o kolorowych tarczach znane były w Europie już w XV wieku. Nie zawsze są to gołębie obecnie należące do 5. grupy (barwne). Saksońskie gołębie tarczowe hodowane są już ponad dwieście lat. Pierwsze ich opisy pochodzą z początku XIX wieku. Najpierw wyhodowane zostały w Saksońskich Rudawach tarczowe bez jakichkolwiek ozdób na głowie. Mieszkańcy Górnych Łużyc dodali gładkogłowym koronkę. W okolicach zaś Miśni w Niemczech wyhodowano dwuczube.

       

      Saksoński tarczowy – to silny, o niskiej stosunkowo postawie gołąb typu polnego. Plecy saksońskiego tarczowego powinny być szerokie, szczególnie w ramionach, lekko opadające. Średniej długości szyja, poszerzająca się ku korpusowi, szeroka pierś, dobrze zaokrąglona, nieco wysunięta do przodu, dobrze rozwinięte upierzenie, sprawiają wrażenie, że w wypadku saksońskiego tarczowego mamy do czynienia z gołębiem mocnym, wręcz masywnym. Tą charakterystyczną cechę budowy podkreślają niezbyt wysokie nogi, długie i gęste łapcie oraz bogate upierzenie ud. Gołębie o wysokich nogach, wąskich plecach i cienkiej szyi nie nadają się do dalszej hodowli. Słabą budowę ciała, za krótkie, lub za długie, nieproporcjonalne do korpusu, lub mocno uszkodzone łapcie, zalicza się do dużych wad. 

      Przy wyborze gołębi do hodowli należy zwrócić uwagę na głowę, która powinna być dobrze zaokrąglona, szczególnie u gładkogłowych, u pozostałych zaś a więc z koronką, a także z koronką i z goździkiem  zaokrąglona, ale nieco podłużna. U odmiany koroniastej koronka jest wolnostojąca, nie przylegająca do głowy, dosyć wysoko osadzona, szeroka, bogata w pióra, gęsta i zakończona rozetami. Odmiana dwuczuba oprócz koronki posiada duży goździk. Podczas swobodnej pozy, przednia część dłowy lekko pochlona jest w dół.

      Dużymi błędami są: nierówna koronka, brak rozet i goździk zasłaniający oczy, lub bardzo mały i skrócony goździk. Do wad zalicza się także dziób pokryty różnej wielkości plamami.

      Na białym tle wyraźnie widoczne są ciemnobrązowe oczy, otoczone wąską brwią koloru cielistego. Dopuszcza się czerwoną brew, która nie jest wadą. Dziób także jest cielistego koloru, a także jak u wszystkich saksońskich gołębi barwnych średniej długości. Harmonijną budowę podkreśla dobrze wykrojone podgardle.     

      Skrzydła u saksońskiego tarczowego powinny być mocne, stosunkowo długie, a pióra szerokie, nie sięgające końca ogona; ogon także długi, zwarty i noszony prawie poziomo. Lotki nie mogą sięgać końca ogona, lub być od niego dłuższe.

      Jak u wszystkich gołębi tarczowych, również u saksońskich tarczowych kolorowe są jedynie pióra pokrywowe na skrzydłach. Pozostałe upierzenie jest śnieżno białe. Ważne jest, aby także kolorowe były pióra kciuka (skrzydełko). Zarówno pióra pokrywowe, jak i pod skrzydłami powinny być tego samego koloru. Wymagane jest od 8 do 10 lotek białych. Mniej lub więcej lotek białych powoduje, że tarcze nie są owalne, lub kształtu jaja. Kolorowe pióra na udach, plecach i piersiach uważa się za wadę. 

       Saksońskie tarczowe występują w następujących kolorach: czarnym, czerwonym, żółtym, niebieskim i niebieskopłowym. Wszystkie powinny mieć białe pasy. Mogą też być białołu­skowate. U niebieskich i niebieskopłowych białe pasy są czarno obrzeżone od strony ogona. Znane są także niebieskie oraz niebieskopłowe z ciemnymi, wręcz czarnymi pasami, a także bez pasów, oraz grochowe niebieskie, a także grochowe niebiesko­płowe. Mamy więc do czynienia z szesnastoma odmianami barwnymi. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że saksońskie tarczowe są gładkogłowe, z koronką oraz z koronką i goździkiem, przeto występuje – jak dotąd – czterdzieści osiem odmian. Nie zdarza się jednak, aby na jednej wystawie zobaczyć wszystkie te odmiany.

      Kolor czarny, czerwony i żółty powinien być czysty oraz lśniący; niebieski zaś jasny i równomierny. Białe pasy na kolorowych tarczach również powinny być czyste, możliwie wąskie, bez załamań, biegnące przez całe skrzydło, możliwie równolegle. Dotyczy to również pasów czarnych u niebieskich i niebieskopłowych. Wymaga się, aby łuskowatość była równomiernie rozłożona, w kształcie trójkąta. Jeśli u czerwonych i żółtych białe pasy są czyste, to lotki drugiego rzędu na końcach mogą mieć delikatne lustra. A więc matowe lub nieczyste kolory, rdzawe i z czarnymi punktami białe pasy oraz łuski; za bardzo szerokie i przerwane pasy, a także pokazujący się trzeci pas; białe pióra między kolorowymi lotkami; za mało lub za dużo białych lotek; więcej niż dwa białe pióra kciuka, kolorowe boki, uda lub plecy zalicza się do błędów.

      Posiadam saksońkie tarczow: czarne, żółte, czerwone.

      Młodym saksońskim tarczowym nakładamy obrączki nr 11.

       

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      piątek, 12 grudnia 2008 10:45
  • środa, 03 grudnia 2008
    • Saksoński mnich

      Mnich saksoński jest gołębiem typu polnego, jednakże uszlachetnionym, pod każdym szcze­gółem dopracowanym. Patrząc na mnicha saksońskiego odnosi się wrażenie, że jest on dumny ze swo­jego mało spotykanego u gołębi rysunku. Kroczy więc z podniesioną głową i nieco do przodu wysuniętą piersią. Wszystkie części ciała wydają się mieć idealne proporcje. Na pierwszy rzut oka zdaje się przypominać nieco otyłego średniowiecznego mnicha.                

       

      Głowa saksońskiego mnicha jest nieco podłużna, wyraźnie zaokrąglona. Oczy, obramo­wane delikatną brwią koloru czerwonego lub cielistego, powinny być ciemne, wyrażające witalność. Poma­rań­czowe, czerwone lub perłowe oczy uważa się za dużą, dyskwalifikującą wadę. Wymaga się, aby dziób mni­cha, który jest koloru cielistego, był długi i cienki, koniec zaś nieco zakrzy­wiony. Ciemny lub plamisty dziób uważa się za wadę.                  

      Szyja mnicha saksońskiego przy ramionach jest wyraźnie szeroka i zwężająca się w kierunku głowy. Nie powinna być zbyt długa. Dobrze zaokrąglone podgardle dodaje „mniszej braci” z Saksonii wdzięku, a w ruchu gracji. Plecy tylko lekko opadają w kierunku zwartego ogona, zawsze białego. Skrzydła powinny przylegać do korpusu, lotki spoczywać na ogonie i być dosyć szerokie. Ponadto powinny sięgać prawie jego końca.                

      Nogi saksońskiego mnicha są dość długie i gęsto upierzone, z dobrze rozwiniętymi, szerokimi sępimi piórami. Bogate upierzenie nóg stwarza wrażenie, że nie mamy do czynienia z gołębiem zbyt wysokim. Dobrze upierzone nogi tylko wydają się być niskimi. Upierzenie całego ptaka powinno być bogate, a pióra bezwzględnie przylegać do ciała.

       

      Głowa saksońskiego mnicha jest biała, a linia dzieląca biel od kolorowej szyi biegnie nieco poniżej oczu. W skrzydle dopuszcza się obecnie od ośmiu do dziesięciu (dawniej od siedmiu do dziewięciu) białych lotek. Ponadto białe są pióra pokrywowe ogona, klin pod ogonem i łapcie. Kolorowa zaś jest szyja, pierś, brzuch aż do odbytu, uda, skrzydła i plecy. Linia między kolorowymi a białymi piórami ogona powinna biec nieco poniżej odbytu. Tarcze na skrzydłach od strony lotek powinny być zaokrąglone.                

      Mnichy saksońskie występują w podstawowych kolorach: czarnym, niebie­skim, czerwonym i żółtym. Wszystkie muszą być z białymi pasami. Może też na skrzydłach występować łuskowatość. Kolory powinny być czyste i błyszczące, ponadto niebieski jasny, a barwa równomiernie rozłożona, bez cieni i smug. Zwracać należy uwagę na białe pasy na skrzydłach. Wymaga się, aby były czyste, bez jakiegokolwiek nalotu i możliwie wąskie, biegnące równo (bez ząbków) przez całe skrzyła, obok siebie, możliwie równolegle. U niebieskich mnichów obrzeżone są delikatnym, ciemniejszym paskiem od strony lotek. Łuskowatość występująca na skrzydłach powinna być równo­mierna w kształcie trójkąta. Dopuszcza się u łuskowatych delikatny rysunek na plecach. Dużym błędem natomiast jest rdzawy nalot na łuskowaniu.   

      Posiadam saksońskie mnichy: czarne, czarne biało łuskowate, żółte i czerwone.         

      Saksońskim mnichom nakładamy obrączkę nr 11.  

      Szczegóły wpisu

      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      mku841
      Czas publikacji:
      środa, 03 grudnia 2008 07:22