Blog Karola Jasienicy

Wpis

czwartek, 15 listopada 2012

Angielska mniszka

      Od dawna, w różnych częściach Europy hodowane były niewielkie białe gołębie typu lotnego, z kolorowym ogonem, lotkami pierwszego rzędu, głową i śliniaczkiem. Hodowcom kojarzyły się z mniszkami, noszącymi biały strój zakonny. Nazywano je więc zakonniczkami, lub zakonnikami (jeptiška, монах, Nönchen, Nonnen). Niemcy przypisują sobie wyhodowanie zakonniczek typu kontynentalnego. Dawniejsza literatura czeska podaje, że zakonniczki są pochodzenia polskiego. W polskiej literaturze panuje milczenie, chociaż dawniej, a czasem jeszcze obecnie gdzieniegdzie spotyka się w naszym kraju zakonniczki, które są większe od niemieckiej zakonniczki i mają nieco dłuższy dziób. Na pewno nie są to angielskie mniszki, bowiem ich koronki wyraźnie różnią się od koronek angielskich mniszek; są także smuklejsze od nich.

    Angielska mniszka powstała – jak nazwa wskazuje – w Anglii. Jej poprzednikami są zakonniczki dawnego typu, hodowane w różnych częściach Europy. Anglicy ukształtowali swoją zakonniczkę według własnego upodobania. Jeśli obecnie na kontynencie hodowane są głównie zakonniczki typu niemieckiego, to na wyspach brytyjskich, a także w Ameryce Północnej oraz w Australii hoduje się mniszkę angielską.

     Pierwsze mniszki angielskie przywieziono do Niemiec z Holandii w 1953 roku. Klub hodowców mniszek angielskich założono w Niemczech w 1992 roku. W Polsce hodowane są rzadko.

Budowa

     Mniszka jest gołębiem o dość silnej i zwartej budowie. Chociaż zalicza się ją do grupy 9, to jednak swoją budową znacznie różni się od pozostałych gołębi lotnych. Jeśliby wziąć pod uwagę tylko korpus, to przypomina mniszka angielska niektóre gołębie z grupy 5 – barwne. Długi i wąski korpus uważa się za bardzo duży błąd. Pierś mniszki angielskiej powinna być szeroka, nieco wysunięta do przodu, szyja zaś niezbyt długa i łagodnie zwężająca się w kierunku głowy. Ze względu na charakterystyczną koronkę, wydaje się być nawet masywna. Angielska mniszka stoi na nieco mniejszych niż średniej długości mocnych nogach. Uda powinny być dobrze upierzone. Do tego relatywnie masywnego korpusu dopasowana jest głowa, o stosunkowo szerokim, zaokrąglonym czole, płaskim, nieco wydłużonym ciemieniu, z bogatą koronką bez rozet, ale też bez luk i ubytków. Nie może w niczym przypominać muszlowatej koronki niemieckiej zakonniczki.  Pióra koronki mniej więcej na wysokości dolnej krawędzi brwi rozchodzą się równomiernie do tyłu, w górę i w dół. Dzięki temu koronka jest bogata, pełna i jest prawdziwą ozdobą mniszki. Odnosi się nawet wrażenie, że mniszka angielska ma grzywę.  

     Dziób mniszki angielskiej jest nieco dłuższy niż u zakonniczki niemieckiej, ale mniej niż średniej długości, stosunkowo gruby. Cienki i długi dziób uważa się za wadę. Dziób z czołem powinien tworzyć kąt nieco powyżej dziewięćdziesiąt stopni. Zbyt duży kąt rozwarty jest niepożądany.

     Woskówki są bardzo delikatne, dość szerokie, biało przypudrowane, oko perłowe, otoczone delikatną brwią. U czarnych, niebieskich i srebrnych dziób i brwi powinny być prawie czarne, lub ciemnoszare. Mniszka brązowa ma dziób koloru rogowego. Mniszki czerwone i żółte mają zaś dziób od cielistego do jasno rogowego, także brwi od cielistego do czerwonego koloru.

     Skrzydła muszą być bardzo szerokie, silne o dużej powierzchni nośnej. Lotki spoczywają na niezbyt długim ogonie, który powinien tworzyć z plecami jedną linię. Plecy w okolicach ramion są szerokie, następnie delikatnie zwężają się i nieco opadają.

Upierzenie, rysunek i kolory

     Upierzenie powinno być bogate, pióra delikatne w dotyku, szerokie, nieco luźne, szczególnie w koronce na szyi.  Podstawowym kolorem jest śnieżna biel. Kolorowa jest głowa, bardzo szeroki i dobrze zaokrąglony śliniak, ogon oraz od siedmiu do dwunastu lotek. Sześć lotek nie jest dużym błędem, a gołębie z taką ilością lotek należy kojarzyć z gołębiami, mającymi dwanaście lotek kolorowych. Anglicy preferują mniszki z dziewięcioma lotkami barwnymi. Polski wzorzec dopuszcza mniszki angielskie w kolorze czarnym, niebieskim, czerwonym, żółtym i brązowym. W Niemczech od 2003 roku hodowane są także mniszki srebrne.

     W Anglii, Północnej Ameryce i Australii hodowane są mniszki w znacznie większej gamie kolorów. Wzorzec angielski mówi także o kolorze czerwonym recesywnym, czekoladowym (Dun), khaki, popielato-czerwonym, popielato-żółtym, grizli, indygo, o izabelach, o upierzeniu andaluzyjskim. (Zainteresowanych odsyłamy na stronę: www.freewebs.com/nunclub/)

 Posłowie

Należy ubolewać, że nie ma już prawie w Polsce dawnej polskiej zakonniczki, jak zresztą innych ras polskich  (np. turczyna, kaliny i innych). W rosyjskiej książce pt. Голубеводсво znajduje się zdjęcie mnicha, który trochę przypomina naszą, dawniej hodowaną zakonniczkę. Interesujące, że autorzy tej książki nie podaje pochodzenia mnicha przedstawionego na stronie 143. W czeskim zbiorze wzorców ras gołębi z roku 1974, umieszczone zostało zdjęcie jeptiški, która nie przypomina niemieckiej zakonniczki. Znajduje się tam informacja, że jest to jeptiška polska. Zresztą można taką informację znaleźć jeszcze w innych czeskich publikacjach.

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
mku841
Czas publikacji:
czwartek, 15 listopada 2012 19:23

Polecane wpisy

  • Grupa 3 - kuraki

    Grupa 3 - kuraki Gołębie należące do kuraków przypominają z budowy domowe kury. Prawdopodobnie przodkami współczesnych kuraków były gołębie hodowane w Azji Połu

  • Książka o gołębiach rasowych

    Manfred Uglorz, Barwny świat gołębi rasowych , Tom I, Jasienica 2014 K siążka pt. Barwny świat gołębi rasowych wychodzi naprzeciw oczekiwaniom wielu hodowców g

  • Timiszoarski srokacz

    Po raz pierwszy ztimiszoarskim srokaczem spotkałem się wczasie lektury książki pt.: Alles über Rassentauben. B 6 – Tümlertauben, Hochflugtauben, Spielflu