Blog Karola Jasienicy

Wpis

wtorek, 28 grudnia 2010

Turgawski mnich

Gołębie należące do grupy 5. można podzielić według pochodzenia, ale także według charakterystycznego dla danych grup rysunku. Bardzo ciekawy rysunek posiadają tzw. mnichy. Gołębie o białej głowie, lotkach i ogonie, a także łapciach, jeśli takie posiadają, nazywają hodowcy mnichami. Pozostałe części upierzenia u mnichów są najczęściej czarne, czerwone, żółte i niebieskie. Do grupy gołębi barwnych o rysunku mnisim zaliczamy mnichy saksońskie, turyńskie, aż dwie rasy mnichów południowoniemieckich oraz mnichy turgawskie. Rysunek mnisi posiadają także niektóre gołębie należące do innych grup, np. białogłówka gąbińska, oraz białogłowa elbląska. W Niemczech od XVIII wieku hoduje się turkoty bernburskie, które mają również rysunek zwany mnisim. Jednakże mnichami nazywamy jedynie gołębie należące do grupy 5.

Pochodzenie

     Mnichy turgawskie wyhodowane zostały w Szwajcarii, w Turgawii, a więc w kantonie graniczącym z Niemcami. Wyżej zostało już zasygnalizowane, że w południowych Niemczech także hodowane są od dawna obok mnichów łapciastych mnichy gładkonogie. Trudno dzisiaj rozstrzygnąć, które z mnichów, turgawskie, czy południowoniemieckie bez łapci są starsze. Być może, że hodowcy z Szwajcarii i z południowych Niemiec zaczęli hodować gładkonogie mnichy w tym samym czasie, rywalizując między sobą. Bardziej na północ, a mianowicie w Turyngii pracowano również nad wyhodowaniem mnichów. Turyńskie mnichy czubate (są także bez czubów) wykazują wielkie podobieństwo do mnichów hodowanych bardziej na południu. Duża liczba hodowców gołębi barwnych w Niemczech przyznaje się, że ma kłopoty z identyfikacją tych trzech ras mnichów czubatych i bez łapci.

     Źródła podają, że mnichy turgawskie wyhodowane zostały ze szpaków o rysunku mnicha przez krzyżowanie ich z gołębiami hodowanymi w Turgawii. Pogląd ten wydaje się prawdopodobny, bowiem turgawskie mnichy w budowie nieco przypominają szpaki o rysunku mnisim.

Budowa

     Turgawskie mnichy są dobrze zbudowanymi gołębiami typu polnego, eleganckimi, pełnymi temperamentu, chętnie fruwającymi, chociaż niezbyt dużymi.

     Patrząc z boku wyraźnie dostrzegalna jest harmonia między budową głowy i korpusu. Głowa jest delikatna, nieco wydłużona, a czoło stromo opadające. Płaskie czoło jest dużym błędem. Oczy – jak u wszystkich gołębi o rysunku mnisim 5. grupy – są ciemno brązowe, wyraźnie widoczne na tle białej części głowy. Obramowane są delikatnymi, wąskimi brwiami, które mogą być jasnocieliste, ale także o różnej tonacji bladej czerwieni. Natomiast dziób musi być zawsze koloru jasnocielistego. Osadzony jest w głowie niemalże pod kątem prostym. Linia między dolną a górną częścią dzioba biegnie przez dolną krawędź oka. Woskówki nawet u gołębi starych obowiązkowo muszą być delikatne i jasne.

     Harmonijnie zbudowana głowa osadzona jest na średniej długości, smukłej szyi, zaś dobrze wykrojone podgardle harmonizuje z podniesionym czołem. Wysmukła szyja przechodzi w niezbyt szeroką, ale wyraźnie zaokrągloną pierś. Do wydłużonego, wysmukłego, lekko opadającego tułowia przylegają dobrze zwarte skrzydła, zawsze gotowe do lotu. Plecy tworzą z umiarkowanie długim ogonem jedną linię. Obwisłe skrzydła, jak i słaby, wątły korpus uważa się za duże błędy.

     Cały korpus mnichów turgawskich osadzony jest na niezbyt wysokich i nieupierzonych nogach. Upierzenie turgawskich mnichów powinno być sprężyste, przylegające do tułowia, piersi, szyi i głowy. Na głowie wysoko osadzony jest dobrze zwarty i wyraźnie spiczasty czubek. Pióra z tyłu szyi aż po czubek tworzą „ostry” grzebień, charakterystyczny dla wielu ras szwajcarskich. Krzywy i otwarty czubek, oraz przerywany i przeźroczysty grzebień zalicza się do dużych błędów.

Rysunek i kolory

     Mnich turgawski posiada białą głowę, od ośmiu do dziesięciu białych lotek pierwszego rzędu oraz sterówki w ogonie, pióra w klinie i na pokrywie ogonowej. Pozostałe pióra są kolorowe, a granice między piórami kolorowymi a białymi powinny być wyraźne i proste. Linia oddzielająca białą głowę od kolorowej szyi przebiega w kształcie łuku około 1 cm poniżej dzioba, biegnie równolegle po obu stronach głowy przez środek podgardla, pod oczami aż do końca czubka.  Mniej niż osiem lub więcej niż dziesięć białych lotek, więcej niż jedno białe pióro w skrzydełku (pióra kciuka) są dużymi uchybieniami w rysunku.

    Jeśli południowoniemieckie mnichy występują jedynie w kolorze niebieskim (z białymi pasami, lub bez pasów oraz biało łuskowate), to mnichy turgawskie znane są w liczniejszej palecie kolorów. Hodowane są mnichy czarne, brązowe, czerwone, żółte, niebieskie bez pasów, wszystkie także z białymi pasami lub biało łuskowate, niebieskie z czarnymi pasami, oraz niebieskie grochowe.

     Wymaga się, aby wszystkie kolory były równomiernie nasycone i czyste, przede wszystkim równo rozłożone na skrzydłach, bez ciemniejszych lub jaśniejszych plam. Również pasy muszą być czyste, biec równolegle przez całą szerokość skrzydeł. Białe pasy u niebieskich mają czarne obrzeżenie od strony ogona. Grochowe i biało łuskowate powinny mieć możliwie równy rysunek na tarczach skrzydeł. Matowy i nieczysty kolor uznawany jest za bardzo duży błąd. Także błędem są ubogie w kolor plecy, lub nierówne cięcie między bielą a kolorem w okolicy odbytu, natomiast  dopuszczane jest nieco białych piór powyżej ud. Do wad zalicza się rdzę na pasach u gołębi pasiastych, na tarczach u grochowych i biało łuskowatych, a także pokazujący się trzeci pas.

     Przy ocenie gołębi niebieskich należy zwrócić uwagę na płeć ocenianych zwierząt, bowiem samice mają wyraźnie ciemniejszy kolor od samców. Jeśli nie weźmie się pod uwagę płci ocenianych ptaków, wówczas część gołębi niebieskich może zostać oceniona niewłaściwie.

Hodowla

     Turgawskie mnichy są gołębiami ruchliwymi, dobrze fruwającymi, płochliwymi, zawsze czujnymi, zdecydowanie reagującymi na zagrożenie. Ale można je trzymać także w wolierach, tym bardziej, że nie mają usposobienia awanturniczego. Są miłym obiektem do obserwacji, szczególnie w okresie lęgowym. Jeśli nie zachodzi potrzeba, to lepiej je nie chwytać do rąk.

     Turgawskie mnichy ze względu na ich temperament powinny być szczególnie starannie przygotowywane do wystawy, przyzwyczajane do klatek wystawowych i bliskości nieznanych im osób, aby spłoszone nie obijały się o ściany klatek.

     Przy kojarzeniu gołębi w pary wymagane jest przestrzeganie pewnych zasad, a mianowicie należy kojarzyć gołębie zgodnie z kolorem. Ale można kojarzyć gołębie żółte z czerwonymi, także z brunatnymi. Łuskowate natomiast lepiej kojarzyć z gołębiami o jednolitych tarczach. Po skojarzeniu niebieskich z czarnymi gołębiami otrzymamy w pierwszym pokoleniu gołębie o niezbyt czystych kolorach.

     Dorosłe gołębie są troskliwymi rodzicami, a ich potomstwu nakładamy obrączkę o przekroju 8 milimetrów. 

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
mku841
Czas publikacji:
wtorek, 28 grudnia 2010 10:24

Polecane wpisy

  • Turyńska jaskółka

    Pochodzenie Turyńska jaskółka, obok turyńskiej czajki jest najbardziej typowym gołębiem, nale­żącym do grupy 5, wyhodowanym w Turyngii w Niemczech. Ludność zam

  • Szpaki

    Szpaki , chociaż gołębie, trochę przypominają kolorem swoich imienników ( sturnus vulgaris ), znanych wcałej Europie, aprzysparzających wiele kłopotów sadowniko

  • Frankoński tarczowy

    Gołębie zbarwnymi tarczami na skrzydłach znane są wEuropie od około pół tysiąca lat. Ze względu na ciekawy ioryginalny rysunek, są chętnie hodowane. Wgrupie pie