Blog Karola Jasienicy

Wpis

piątek, 03 grudnia 2010

Lucerneńskie złotopierśne

Pochodzenie

 Z zamiłowaniem do hodowli gołębi kolorowych spotykamy się nie tylko u Łużyczan, Saksończyków, Frankończyków, mieszkańców Turyngii, południowych Nie­miec, a dawniej także mieszkańców Śląska, ale także u Szwajcarów. Ci ostatni posiadają swoje, narodowe rasy gołębi barwnych, różniące się od siebie budową, a to w zależności od kantonów, w których zostały hodowane. Wiele ras gołębi barwnych, pochodzenia szwajcarskiego spotykamy już w Niemczech, gdzie od 1952 roku prężnie działa sekcja hodowców gołębi szwajcarskich.

   Na szczególną uwagę zasługują gołębie barwne z kantonu Lucerna. Pokrojem i budową wszystkie są do siebie podobne, niemalże identyczne. Różnią się jednak ubarwieniem. 

      Rasy lucerneńskich gołębi barwnych powstały właściwie w ciągu XX wieku. Jednak początek niektórych ras sięga XIX wieku. Są one efektem krzyżówek innych ras szwajcarskich z mewkami, szczególnie orientalnymi oraz mewką staroholenderską.

      Lucerneńskie gołębie nie przypominają gołębi pokroju gołębi polnych, jakie zostały wyhodowane w Niemczech i innych kantonach szwajcarskich. Zapewne jest tak dlatego, że mają w sobie krew mewek. Są to gołębie niezbyt duże, raczej średniej wielkości, ale dobrze zbudowane, mocne, o żywym usposobieniu, o zwartej budowie, lekko opadającej linii grzbietowej i ogona. Jednak niezbyt długi ogon nie może sięgać ziemi, skrzydła zaś końca ogona. Skrzydła powinny przylegać do korpusu, spoczywać na gonie i nie krzyżować się.

      Wszystkie gołębie lucerneńskie mają obowiązkowo tzw. spodenki. Kilka małych piór na palcach nie jest jednak wadą. Ponadto gołębie lucerneńskie mają czubek (nie koronkę). Pióra na tylnej części szyi powinny tworzyć z czubkiem jakby grzebień.

Budowa

      Lucerneńskie złotopierśne należą do gołębi średniej wielkości, są mocne i dobrze zbudowane, o lekko opadającej linii grzbietowej i ogona. Także mocne są skrzydła, dobrze przylegające do korpusu, a więc nie mogą obwisać, lecz spoczywać na ogonie.

      Najbardziej charakterystyczna jest budowa głowy. Dziób powinien być stosunkowo krótki, wyraźnie w kształcie klina, w budowie odziedziczony od mewek, czoło szerokie. Woskówki ułożone są w kształcie litery „V” umiarkowanie roz­winięte. Patrząc z profilu linia biegnie bez załamań od początku dzioba przez czoło, ciemię i zakończenie głowy, którym jest czubek. Tworzy ona jakby odwróconą i poziomo położoną literę „S”, mocno jednak spłaszczoną. U lucerneńskich złotopierśnych głowa jest stosunkowo krótsza, niż np. u lucerneńskich jednobarwnych.

      Jak wszystkie lucerneńskie gołębie, również lucerneński złotopierśny ma na głowie czubek, który nie powinien wychodzić ponad linię ciemienia ani też być za nisko osadzony. Pióra na tylnej części szyi powinny tworzyć z czubkiem tzw. w żargonie hodowców gołębi grzebień. Krzywy czubek, ubogi i przeźroczysty grzebień uważa się za wadę.

      Lucerneńskie złotopierśne mają tzw. spodenki. Kilka małych piór na palcach nie jest jednak wadą, ale wadą jest brak spodenek. Mają też średniej długości szyję, stopniowo zwężającą się w kierunku głowy. Podgardle musi być wyraźnie i dobrze wykrojone. Pierś powinna być nieco wy­sunięta do przodu i szeroka. Również plecy po­winny być sze­rokie w ramionach.

Kolory

Lucerneński złotopierśny jest najbardziej popularną od­mianą barwną gołębi lucerneńskich. Ho­dowany jest je­­dy­nie w odmia­nie niebiesko-mą­­czastej, z pa­­sa­mi, bez pasów oraz z regularną grochowatością na tarczach skrzy­deł. Ogon, przede wszystkim  lot­ki są nieco ciemniejsze. Na ogonie wyraźnie widoczny jest ciemniejszy pas.  

      U lucerneńskich złotopierś­nych charakterystyczny jest w do­l­nej części szyi oraz na piersi błyszczący złoty kolor.

      Oczy są koloru dojrzałej cze­reśni, a dziób od jasnego do ja­sno­rogowego. Bardzo ciemny dziób uważa się za wadę.

Błędy w budowie i ubarwieniu

      Do dużych wad w budowie zalicza się: wąską pierś, za wysoką postawę, poziomą linię pleców, za grubą lub za wąską głowę, odstające czoło, za długi lub za ubogi dziób, ubogi i głęboko osadzony, krzywy lub otwarty czubek, ubogie upierzenie nóg, upierzone palce. 

      Do wad w ubarwieniu zalicza się: modry nalot na kolorze podstawowym, złotą tylną część szyi, rdzę na pasach i grochowatości, pokazujący się trzeci pas, całkowicie białe plecy, sitowatość na ogonie i klinie.

Charakter

      Lucerneńskie złotopierśne – to gołębie o żywym usposobieniu, stosunkowo ruchliwe, jednakże spokojne, nie szukające zaczepek z innymi gołębiami. Można je trzymać z mewkami, lub innymi niezbyt dużymi gołębiami, np. szpakami, mnichami turgawskimi, czy gilami.

Hodowla i występujące trudności

      Hodowla lucerneńskich złotopierśnych nie jest trudna. Gołębie lucerneńskie zjadają każdą urozmaiconą mieszankę złożoną z ziaren. Nie może to być jednak mieszanka uboga, bowiem w przeciwnym wy­padku złoty kolor na pier­si nie będzie dość intensywny, zaś niebiesko-mączny ko­lor matowy.

      Niektórzy hodowcy skarżą się, że lucerneńskie nie potrafią wykarmić swo­ich młodych i dlatego istnieje potrzeba korzystania z mamek. Nie potwierdzam tego zdania. Zarówno zło­topierśne, jak i jednokolorowe lucerneńskie u autora ni­niejszego artykułu dobrze karmą swo­je młode i nie istnieje potrzeba podkładania młodych innym gołębiom. Nie są jednak zbyt płodne. Jednakże ich aktywność płciowa – jak wynika z obserwacji – ma charakter osobniczy.

      Lucerneńskie złotopierśne dobrze znoszą mrozy, gorzej zaś jesienne słoty.

     Młodym gołębiom lucerneńskim nakładamy obrączkę o średnicy 9 milimetrów.

 

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
mku841
Czas publikacji:
piątek, 03 grudnia 2010 07:34

Polecane wpisy

  • Szpaki

    Szpaki , chociaż gołębie, trochę przypominają kolorem swoich imienników ( sturnus vulgaris ), znanych wcałej Europie, aprzysparzających wiele kłopotów sadowniko

  • Frankoński tarczowy

    Gołębie zbarwnymi tarczami na skrzydłach znane są wEuropie od około pół tysiąca lat. Ze względu na ciekawy ioryginalny rysunek, są chętnie hodowane. Wgrupie pie

  • Norymberski skowronek

    Skowronki norymberskie – jak wskazuje nazwa – zostały wyhodowane wNorymberdze iokolicach (Niemcy). Należą do frankońskich gołębi barwnych (grupa 5.)