Blog Karola Jasienicy

Wpis

środa, 05 maja 2010

Turyńska jaskółka

Pochodzenie

      Turyńska jaskółka, obok turyńskiej czajki jest najbardziej typowym gołębiem, nale­żącym do grupy 5, wyhodowanym w Turyngii w Niemczech. Ludność zamieszkująca wioski rozsiane w tzw. Turyńskim Lesie od dawna z upodobaniem hodowała gołębie barwne, dobrze latające i chętnie żerujące w polu. Prawdopodobnie były już hodowane w końcu XVII wieku (E. Zurth, Unsere Tauben. Die Farbentauben, Reutlingen). Dawniej hodowano w Turyngii jaskółki gładkonogie oraz łapciaste. Obecnie wzorzec turyńskiej jaskółki przewiduje tylko gołębie gładkonogie. O ile jaskółki turyńskie nie powinny mieć żadnych piór i ozdób na nogach, to w przypadku upierzenia głowy dopuszcza się jaskółki gładkogłowe i z koronką, zakończoną rozetami. W hodowlach przeważają jaskółki koroniaste. 

Budowa

     Turyńska jaskółka jest gołębiem silnym, typu polnego, o prawie poziomej postawie. U jaskółek turyńskich pierś powinna być szeroka, zaokrąglona i silna, szyja zaś średniej długości i zwężająca się w kie­runku głowy. Cały korpus jest nieco wydłużony, nogi zaś  średniej długości. Kolor pazurków jest bez znaczenia. Ple­cy przykrywają długie i zwarte skrzydła, z których jaskółki potrafią w locie uczynić bardzo dobry użytek.

      Patrząc z boku, głowa powinna być nieco wydłużona i wysklepiona. Czoło powinno być szerokie i podniesione. Wzo­­rzec przewiduje oczy wyłącznie ciemne, otoczone wąskimi brwiami, od koloru cielistego do czerwonego.

      Bardzo ważny jest prawidłowy kolor średniej wielkości dzioba. Dolna część dzioba jest zawsze koloru cielistego. U jaskółek czerwonych i żółtych dziób jest koloru cielistego, u czarnych, niebieskich i niebieskich grochowych górna część dzioba powinna być czarna. Ciemno rogowy dziób mają jaskółki niebieskopłowe, grochowe niebieskopłowe, czerwonopłowe oraz grochowe czerwonopłowe. U żółtopłowych i grochowych żółto­płowych gołębi dziób jest jasno rogowy. Woskówki są słabo rozwinięte, biało przy­pudrowane. Podgardle powinno być dobrze wykrojone.

      Wadą jest za krótka, słaba lub wąska figura, wąska, krzywa lub kolorowa koronka, nierówne rozety, u czerwonych i żółtych przebarwiona górna część dzioba, a przy niebieskich i czarnych blada górna część dzioba.

      W hodowli jaskółek należy zwracać uwagę na jakość upierzenia, które powinno być dobrze rozwinięte, gładkie, przylegające. Tzw. pióra tłuszczowe (Schmalz­kiele) są dopuszczalne. U czarnych, czerwonych i żółtych powoduje nasycenie koloru i połyk piór na tarczach skrzydeł. Ogon powinien być zwarty i dłuższy od skrzydeł.

Rysunek i kolory

      Turyńskie jaskółki mają rysunek typowy dla gołębi zwanych jaskółkami (norymberskie jaskółki, saksońskie jaskółki). Kolorowa jest krymka oraz skrzydła wraz z piórami kciuka, z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Za mały lub otwarty rysunek serca jest wadą. Linia między bielą a koloro­wą krymką powinna przebiegać od kąta dzioba, poprzez oczy lub pod oczyma, aż do tyłu głowy, gdzie styka się z białą koronką. U gołębi bez koronki krymka powinna być dobrze zaokrąglona z tyłu głowy.

      Turyńskie jaskółki hodowane są w bogatej palecie barw. Autor opra­cowania pt.: Die Thüringer Schwalben  (B. Herold, H. Ilmen, Die Thüringen Farbentauben, Reutlingen 2005) podaje, że obecnie jaskółki turyńskie hodowane są w 26. odmianach barwnych. Znane są jaskółki czarne, czerwone, żółte, niebieskie z czarnymi pasami oraz bez pasów, niebieskopłowe z ciemnymi pasami, a także bez pasów, czerwonopłowe, żółtopłowe, grochowe niebieskie, grochowe niebieskopłowe, grochowe czerwonopłowe, grochowe żółtopłowe, niebieskie brązowo łuskowate, niebieskie siarkowo łuskowate, niebieskie różowo łuskowate, czarne, czerwone, żółte, niebieskie i niebieskopłowe z białymi pasami, a także biało łuskowate. 

      Najbardziej zgodną z wzorcem budowę mają jaskółki czarne. Niewiele ustępują im jaskółki czerwone i żółte. Kolor czarny, czerwony, żółty powinien być czysty oraz intensywnie połyskujący. U gołębi czarnych, czerwonych, żółtych, w tym również z białymi pasami i białą łuskowatością wymaga się, aby pióra pod skrzydłami również były ko­­lorowe. Pojedyncze białe pióra są dozwolone. U gołębi o innym ubarwieniu kolor piór pod skrzydłami ma mniejsze znaczenie. U gołębi niebieskich i niebieskopłowych kolor musi być równomiernie rozłożony, a lotki przy złożonych skrzydłach możliwie ciemne.

U wszystkich gołębi pasiastych pasy powinny być wąskie, równolegle biegnące, przebiegające przez całą szerokość tarczy skrzydła.  

      Rzadko spotyka się jaskółki czerwonopłowe, żółtopłowe, oraz grochowe czerwonopłowe i żółtopłowe. Tarcze u gołębi w tych kolorach muszą być czyste, a lotki jasne. Jeszcze większą rzadkością są turyńskie jaskółki niebieskie brązowo łuskowate i siarkowo łuskowate, z czarnym obrzeżeniem. Niebieskie różowo łuskowate mają białe łuski o nieco czerwonawym nalocie zarówno na łuskach, jak i pasach.

      W upierzeniu u gołębi jednolicie czarnych, czerwonych i żółtych – jak już zostało powiedziane – wadą są liczne białe pióra pod skrzydłami, białe pióra kciuka oraz kolorowe pióra na białym upierzeniu, a także matowe lub nieczyste kolory. U jednolicie ubarwionych wadą są także lekko zaznaczające się pasy, u pasiastych zaś  rdza na pasach, trzcinowatość na lotkach. U biało pasiastych i biało łuskowatych przy złożonych skrzydłach widoczna trzcinowatość jest wadą. Wadą jest u niebieskich z białymi pasami brak czarnego obrzeżenia pasów od strony ogona. Wadą jest także pokazujący się trzeci pas u niebieskich i płowych.

      Turyńskim jaskółkom nakładamy obrączkę numer 8.

 

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
mku841
Czas publikacji:
środa, 05 maja 2010 15:11

Polecane wpisy

  • Turgawski mnich

    Gołębie należące do grupy 5. można podzielić według pochodzenia, ale także według charakterystycznego dla danych grup rysunku. Bardzo ciekawy rysunek posiadają

  • Szpaki

    Szpaki , chociaż gołębie, trochę przypominają kolorem swoich imienników ( sturnus vulgaris ), znanych wcałej Europie, aprzysparzających wiele kłopotów sadowniko

  • Frankoński tarczowy

    Gołębie zbarwnymi tarczami na skrzydłach znane są wEuropie od około pół tysiąca lat. Ze względu na ciekawy ioryginalny rysunek, są chętnie hodowane. Wgrupie pie