Blog Karola Jasienicy

Wpis

sobota, 26 września 2009

Frankoński tarczowy

     Gołębie z barwnymi tarczami na skrzydłach znane są w Europie od około pół tysiąca lat. Ze względu na ciekawy i oryginalny rysunek, są chętnie hodowane. W grupie pierwszej mamy śląskiego tarczowego. Z pośród garłaczy coraz większą popularność zyskuje voorburski tarczowy. Wiele odmian mewek ma barwne tarcze na skrzydłach. W grupie piątej (barwne) chętnie hodowane są frankońskie, turyńskie, saksońskie, południowoniemieckie, lucerneńskie tarczowe. Pod wieloma względami bardzo oryginalny jest frankoński tarczowy, licznie występujący w gołębnikach nie tylko na terenie Frankonii, ale także w innych krajach, w tym również w Polsce, tu jednak nie zawsze są to gołębie wysokiej klasy.

     Frankoński tarczowy, jak nazwa wskazuje, pochodzi ze starej, historycznej krainy w Niemczech, od której dawniej nazwę w krajach arabskich wzięło wszystko co niemieckie. We Frankonii powstało kilka ras gołębi i trudno dokonać wyboru, która z nich jest najpiękniejsza. Miłośnicy bagdet zachwycają się bagdetą norymberską, chociaż w swojej ojczyźnie cieszy się coraz mniejszym zainteresowaniem. Coraz bardziej popularna staje się bagdeta frankońska. Dużym zainteresowaniem cieszą się frankońskie turkoty, hodowane w licznych odmianach barwnych. Z pośród gołębi grupy piątej najczęściej hodowane są norymberskie skowronki oraz frankońskie tarczowe, chociaż także inne zasługują na uwagę.

Początki hodowli frankońskich tarczowych sięgają początków XIX wieku. Wielu autorów utrzymuje, że powstały one ze skrzyżowania kilku ras, z których dużą rolę odegrały norymberskie jaskółki oraz mewki z Aachen. Rasy te charakteryzują się niezwykłą intensywnością barw na tarczach skrzydeł, szczególnie u gołębi czarnych, czerwonych i żółtych. I tego wymaga się także od frankońskich tarczowych.

Budowa

     Jeśli można mówić o pewnych kanonach budowy regionalnych ras gołębi, szczególnie w grupie gołębi barwnych, to niewątpliwie frankoński tarczowy mieści się w kanonie barwnych gołębi typu polnego, pochodzących z Frankonii. Wiele wspólnego mają z sobą: frankoński tarczowy, frankoński srokacz sercaty, frankoński polny, bernardyński srokacz, a także – chociaż trochę może w mniejszym stopniu – norymberski skowronek. W budowie są one podobne, za to zdecydowanie różnią się w rysunku i ubarwieniu.

     W wypadku frankońskiego tarczowego mamy do czynienia z gołębiem typu polnego o mocnej budowie, pomimo tego jednak bardzo eleganckiego. To gołąb stosunkowo długi, stojący na średnio wysokich, zdecydowanie ciemnoczerwonych nogach. Szyja jest średniej długości, czym bliżej głowy tym bardziej wysmukła, podgardle zaś głęboko wycięte. Pierś powinna być pełna, dobrze zaokrąglona i umięśniona, a plecy lekko opadające. Elegancji frankońskim tarczowym dodają stosunkowo długie, dobrze zwarte skrzydła i ogon.

     Wzrok u frankońskich tarczowych przykuwa głowa, która powinna być dobrze wysklepiona, zaokrąglona, niezbyt szeroka, z centralnie umieszczonymi ciemnymi oczyma, obramowanymi podwójną, ogniście czerwoną brwią. Patrząc z profilu, linia obrysu głowy nie może mieć żadnych załamań. Nawet tuż za głową tzw. końska szyja jest błędem. Dziób powinien być średniej długości, cienki, koloru cielistego, dobrze przekrwiony u nasady, woskówki zaś gład­kie i dobrze przypudrowane.

     Frankońskie tarczowe nie posiadają żadnych ozdób z piór. Są zawsze gładkogłowe i gładkonogie. Koronka, czubek lub pończoszki są dyskwalifikującą wadą.

Rysunek i kolor

     Rysunek frankońskich tarczowych jest prawie identyczny z rysunkiem wszystkich innych gołębi tarczowych. Podstawowym kolorem jest biel, kolorowe są tylko tarcze na skrzydłach oraz cztery pióra kciuka. Kolorowe pióra na podudziu i korpusie są dużą wadą. Bardzo ważne jest, aby pióra kciuka były kolorowe. Brak tego szczegółu w rysunku jest dużą wadą. Gołębie bez kolorowych piór kciuka nie tylko nie powinny się znaleźć na wystawach, ale trzeba je zdecydowanie eliminować z hodowli. Lotki pierwszego rzędu powinny być białe w liczbie od ośmiu do dziesięciu. Mniej lub więcej białych lotek powoduje zniekształcenie pięknego owalnego rysunku tarcz.

To co przyciąga również wzrok u frankońskich tarczowych – to intensywne barwy tarcz skrzydłowych. Całe upierzenie u frankońskich tarczowych jest ściśle przylegające, szczególnie jednak przylegające jest upierzenie skrzydeł. Charakterystyczne jest występowanie u frankońskich tarczowych tzw. piór tłuszczowych, zdecydowanie przepojonych żółtym tłuszczem. Znajdują się one pod skrzydłami, w tylnej części korpusu. Brak tych piór jest wadą dyskwalifikującą. To dzięki ich obecności, kolory na tarczach skrzydeł u frankońskich tarczowych są niezwykle intensywne. Frankońskie tarczowe hodowane są w następujących odmianach barwnych: czarne, czerwone, żółte, niebieskie bez i z pasami czarnymi lub białymi, niebieskie grochowe, niebieskopłowe bez i z pasami, czerwonopłowe i żółtopłowe z ciemnymi pasami, grochowe ­niebieskopłowe, czerwonopłowe i żółtopłowe. Dzięki piórom tłuszczowym, nawet gołębie płowe są nieco ciemniejsze aniżeli takie same gołębie, lecz bez piór tłuszczowych, np. u tarczowych saksońskich. Pióra u czarnych frankońskich tarczowych połyskują zielonkawo, u czerwonych zaś jak skrzydła chrabąszcza. Białe pasy na skrzydłach u niebieskich mają delikatne obrzeżenie. Gołębie w kolorze czarnym, czerwonym i żółtym pod skrzydłami nie powinny mieć białych piór, a nawet kolor nie powinien być matowy. 

O czym należy pamiętać?

     Jeśli przy ocenie frankońskich tarczowych bierze się pod uwagę ogólny wygląd, kształt i wielkość korpusu, kolor i rysunek oraz kształt głowy i brwi, przeto zdecydowanie przy selekcji należy brać pod uwagę te szczegóły, które przy ocenie na wystawach będą brane pod uwagę. Ale pamiętać należy także o pewnych specyficznych, charakterystycznych cechach w pogłowiu frankońskich tarczowych.

     Najbardziej dopracowane pod wieloma względami są frankońskie tarczowe czarne. W tej grupie gołębi przy selekcji należy zwracać uwagę na każdy szczegół i nie można kierować się sentymentem. Może się w tej grupie zdarzyć, że brwi poszczególnych osobników będą zbyt szerokie. Ze stada gołębi czerwonych należy eliminować osobniki jasne. Drobne niuanse są dopuszczalne. Szczególnie istotny jest właściwy połysk piór na skrzydłach. Także żółte powinny mieć intensywny połysk. Młode gołębie czarne, szczególnie czerwone i żółte mogą mieć lustra w lotkach drugiego rzędu, ale po wypierzeniu lotki drugiego rzędu muszą mieć jednakowe ubarwienie. Kolorowe powinny być również pióra pod skrzydłami.

     Niewątpliwie najbardziej popularne są czarne frankońskie tarczowe. Ostatnio dużą popularnością cieszą się także niebieskie tarczowe, szczególnie z czarnymi pasami, które powinny być wąskie i biegnące równolegle przez cała skrzydło. W grupie gołębi niebieskich charakterystyczne jest to, że samice są ciemniejsze od samców. Cecha ta jest genetycznie uwarunkowana. A więc hodowca bardzo wcześnie może rozpoznać płeć swoich pupilów.

     Utrzymanie odpowiedniej ilości białych piór w skrzydle oraz kolorowych w skrzydełku nie jest łatwe, dlatego nie powinno się wysoko karać jedno białe piórko w skrzydełku, lub różnicę jednego białego pióra w lotkach między skrzydłami. Dlatego hodowca, zanim dokona złączenia w pary swoje gołębie, powinien dobrze przemyśleć różne możliwości kojarzenia z sobą odpowiednich osobników, aby w gnieździe mogły się po pewnym czasie znaleźć młode, z możliwie najmniejszą ilością wad.         

     Hodowca frankońskich tarczowych powinien dużą wagę przywiązywać do tego, aby jego gołębie miały intensywnie czerwone, wręcz krwawoczerwone dwurzędowe brwi. Uważa się, że jest to cecha, która w szczególny sposób wyróżnia frankońskie tarczowe od pozostałych gołębi tarczowych w grupie piątej.

     Frankońskie tarczowe dobrze wychowują swoje młode, jeśli nie są trzymane w wolierze, chętnie fruwają i lecą w pola.

     Młodym frankońskim tarczowym nakładamy obrączki o średnicy 8 milimetrów.   

Szczegóły wpisu

Tagi:
brak
Kategoria:
Autor(ka):
mku841
Czas publikacji:
sobota, 26 września 2009 11:52

Polecane wpisy

  • Turgawski mnich

    Gołębie należące do grupy 5. można podzielić według pochodzenia, ale także według charakterystycznego dla danych grup rysunku. Bardzo ciekawy rysunek posiadają

  • Lucerneńskie złotopierśne

    Pochodzenie Z zamiłowaniem do hodowli gołębi kolorowych spotykamy się nie tylko uŁużyczan, Saksończyków, Frankończyków, mieszkańców Turyngii, południowych Nie­m

  • Turyńska jaskółka

    Pochodzenie Turyńska jaskółka, obok turyńskiej czajki jest najbardziej typowym gołębiem, nale­żącym do grupy 5, wyhodowanym w Turyngii w Niemczech. Ludność zam